Charlie Parker

Charlie Parker: Bird at The Hight-Hat (Blue Note 0777 7 99787 2 4). Distributie: EMI.

De laatste jaren van zijn leven had Charlie Parker geen eigen band meer. Hij verhuurde zich als "single' en speelde met de musici die hem werden aangeboden. Op Bird at the High-Hat horen we hem in december '53 en januari '54 samen met drummer Marquis Foster, de goed stuwende bassist Jimmy Woode en nogal bleke talenten op trompet en piano.

De stukken, afkomstig van radio-uitzendingen vanuit de Hi-Hat club in Boston behoorden tot Birds standaard-repertoire. Alleen My little suede shoes (twee versies) speelde hij misschien niet dagelijks. Sommige tunes zijn incompleet, hier en daar is de tape beschadigd, maar overigens is de geluidskwaliteit goed genoeg om alles te horen, inclusief het soms luide publieksgekakel.

Ander gekakel komt van m.c. "Symphony' Sid Torin (Tarnapol) over wie op het inlegvel flink wordt uitgewijd. Zo komen we te weten dat Miles Davis een grondige hekel aan hem had en om die reden Sid's Delight een andere titel gaf. Ook Parker is tussen de bedrijven verbaal te horen, soms met een aankondiging, soms in dialoog met Torin, o.a. over een tournee met Stan Kenton en zijn voornemen om in Parijs te gaan studeren. Dat kwam er natuurlijk niet van omdat het bijeen hosselen van zijn dagelijkse portie hem al moeite genoeg kostte. De muziek van deze uitgave (71 minuten) verscheen eerder op twee lp's: Phoenix Jazz 10 en dito 12.

Charlie Parker: Bird at The Hight-Hat (Blue Note 0777 7 99787 2 4). Distributie: EMI.