Beethoven

Beethoven: Violin Concerto, Romances (Teldec 9031-74881-2)

De combinatie van dirigent Nikolaus Harnoncourt en violist Gidon Kremer kan alleen maar iets eigenzinnigs en spannends opleveren. Dat is ook het geval bij de uitvoering van het Vioolconcert en de beide Romances voor viool en orkest van Beethoven. Harnoncourt leidt het Chamber Orchestra of Europe, waarmee hij eerder veel geprezen opnamen van de negen symfonieën maakte. De dirigent laat het orkest nergens op de voorgrond dringen, maar ik heb toch de indruk dat hij met zijn dwingende interpretatie wel de toon zet, en dat Gidon Kremer zich daar graag bij aansluit. Kremer laat zijn viool lyrisch zingen. Vooral in de Romances is het genieten van de honingzoete toon, niet te veel vibrato, niet te glad. In het concert mis ik af en toe wat ruwe uithalen. Daar staat tegenover dat hij overdreven vormen van virtuositeit nadrukkelijk vermijdt.

Merkwaardig zijn de cadensen in het vioolconcert, waarin ineens een piano en pauken opduiken. Kremer heeft gekozen voor cadensen die Beethoven schreef bij de piano-versie van het vioolconcert. Ze klinken hier niet erg op hun plaats, een eigen cadens was veel aardiger geweest (en eigenlijk zoals het hoort) dan deze vreemde instrumentatie van een origineel van Beethoven. De toelichting vermeldt nadrukkelijk dat er geen sprake is van een "uitbreiding of verandering' van het oorspronkelijke manuscript, maar "authentiek' is de oplossing desondanks niet. Zeker niet in de manier waarop de cadensen tijdens de concerten werden gespeeld. Kennelijk met de bedoeling om de verrassing nog groter te maken, zat de pianist onzichtbaar voor het publiek achter het podium en was in de zaal via luidsprekers te horen.

Beethoven: Violin Concerto, Romances (Teldec 9031-74881-2)