Kindermishandeling

In het Zaterdags Bijvoegsel zijn onlangs twee artikelen verschenen over kindermishandeling.

In het eerste, op 8 mei, gaf de journalist Maarten Huygen een boeiend (en beangstigend) overzicht gaf van de obsessie in de VS met mogelijk seksueel misbruik van kinderen en de bloeiende industrie eromheen. Het tweede, op 22 mei, was een lang interview met de kinderrechter Kalbfleisch over o.a. analoge problemen in ons eigen land, waaruit blijkt dat hij niet verwacht, dat in Nederland een dergelijke heksenjacht rond incest zal komen: ""Onze volksaard is niet de Amerikaanse.''

Nu lijkt Huygen in zijn verslag Kalbfleisch gelijk te geven. Hij noemde o.a. het dubieuze optreden van de minister van justitie, Janet Reno, toen zij nog openbaar aanklager was en als gedreven kinderredder volwassenen en kinderen ernstige schade toebracht. Zijn verslag nu had misschien nog beter en op een haast macabere wijze gellustreerd kunnen worden door affaires, die onlangs aandacht trokken in de VS en elders, ook in deze krant. Zo analyseerde op de opiniepagina van 22 april R. Nauta het drama van de Branch Davidians, waarbij (op 19 april) een aantal kinderen omkwam na FBI-ingrijpen. In Nauta's verhelderende sociaal-psychologische analyse bleef, zoals in bijna alle Waco-post-mortems, één kant onderbelicht: de kersverse minister van justitie greep gewelddadig in, omdat zij dacht dat de kinderen misbruikt werden - waarvoor, o.a. volgens dr. Bruce Perry (CNN, 4 mei), geen bewijs bestond en bestaat. Nu is kritiek achteraf natuurlijk gemakkelijk. Maar Reno's argument van child abuse roept nogal wat vragen op, vragen die al voor "Waco' gesteld waren, en niet alleen naar aanleiding van de affaires door Huygen genoemd. Zo eiste zij bijvoorbeeld 99 jaar voor een 14-jarige (Nederlandse) jongen in verband met ""satanic and sexual abuse'' van tientallen kinderen en liet zij hem 20 maanden in een (volwassenen-)gevangenis in Florida zitten. Ondanks al haar moeite en meer dan $ 3 miljoen werd hij vrijgesproken. Haar voordracht en benoeming waren mede daarom gekritiseerd (Wall Street Journal 22-2-'93, Miami New Times 3-3-'93; Telegraaf 6-3-'93).

Net als Nauta ziet Kalbfleisch terecht verschillen tussen de VS en Europa. Maar of zijn sociaal-psychologische diagnose juist is en of die verschillen bij vermoedens van kindermisbruik nu erg groot zijn, waag ik te betwijfelen. Zouden ook in ons land niet dubieuze of gedreven psychotherapeuten graag een aantrekkelijke markt willen aanboren, een met would-be "survivors' als cliënten? In ieder geval zijn die verschillen er nauwelijks wat betreft dubieus optreden van de beschermers. Uit de dossiers van onze leden blijken evenzeer de collectieve waan, heksenjacht, irrationaliteit bij de combinatie kind en seks, immuniteit tegen kritiek als gevolg van het kinderredders-aureool, monopolie-positie, impulsieve uithuisplaatsingen, de demagogische manipuleerbaarheid van incest-vermoedens, etc. Ook na Bolderkar, Oude Pekela en Enschede blijven vermijdbare missers van ons eigen child abuse establishment doorgaan. Laten we voor Nederlandse Waco's waken.