Kellerman

Jonathan Kellerman: Duivelsdans. Vertaling Mariëlla Snel. Uitg. Luitingh-Sijthoff, 392 blz. Prijs ƒ 34,90. De Engelse editie van Devil's Waltz is verkrijgbaar als pocket bij Warner Books, prijs ƒ 18,95.

De fans kunnen gerust zijn: Dr Alex Delaware is gered. De Amerikaanse kinderpsycholoog die de hoofdrol speelt in de thrillers van Jonathan Kellerman (allemaal, behalve één) kreeg van zijn schepper de laatste jaren intriges voorgeschoteld die elkaar in absurditeit naar de kroon leken te steken, zodat de geloofwaardigheid van de dokter ernstig in het geding kwam. Bovendien gingen Kellermans latere boeken in toenemende mate gebukt onder een overdadige hoeveelheid psychobabbel. Eerlijk gezegd had ik de hoop al opgegeven, maar in Duivelsdans (Devil's Waltz) komt het onverwachts toch nog allemaal goed: een origineel gegeven, een intrigerend zij het wat statisch verhaal met, en dat is het verrassendst, ook nog eens een geloofwaardige ontknoping. Dat wil zeggen, zoals altijd is ook nu de dader een heel enge gek, maar wel een die binnen het raamwerk van het verhaal past.

Alex Delaware wordt door een oude collega naar een kinderziekenhuis gehaald, vanwege een peuter die aan een onverklaarbare ziekte lijdt. Vermoed wordt dat de liefhebbende moeder, die geen minuut van de zijde van het meisje wijkt, het kleine meisje steeds opnieuw ziek maakt: zij wordt ervan verdacht te lijden aan het syndroom van Münchhausen, waarbij aandacht getrokken wordt door het ziek maken en verwonden van het eigen lichaam of dat van anderen (heel actueel, gezien de Engelse verpleegster die vorige week tot levenslang is veroordeeld wegens de moord op vier babies; ook zij lijdt aan Münchhausen). Bovendien is het meisje de kleindochter van de man die het kinderziekenhuis in financieel moeilijke tijden reorganiseert. Overal waar hij gaat stuit Delaware op verdachte toestanden; en en passant komen er ook nog een stel gruwelijk vermoorde lijken boven water. In Duivelsdans heeft de altijd goedbedoelende Kellerman zijn favoriete onderwerpen te pakken: aan de ene kant een intiem en duister psychodrama binnen een gezin, met een kind als slachtoffer, aan de andere kant de door winstbejag gedreven manipulaties van politieke wolven, die bezig zijn keihard af te rekenen met de ideële erfenis van de jaren zestig. De vertaling laat zich goed lezen, hoewel weinig ziekenhuizen op de deuren van hun mortuarium een bordje met LIJKENHUIS zullen hebben.