Feiten & Cijfers; Twijfel over effect noodmaatregelen cellen

Te weinig cellen, te veel arrestanten. Maar hoeveel "te weinig' of"te veel'? Cijfers zijn moeilijk te achterhalen bij ministerie, OM, politie of gevangeniswezen - wat tekenend is voor de verwarring over het cellentekort.

In Amsterdam zijn in de eerste vijf maanden van dit jaar 1.336 verdachten voorlopig in vrijheid gesteld bij gebrek aan cellen. In 935 gevallen is in bewaringstelling achterwege gelaten omdat de officier van justitie er op voorhand al van uit ging dat er geen celruimte was in Huizen van Bewaring. In de resterende 401 gevallen vond heenzending plaats nadat de rechter-commissaris in bewaringstelling had bevolen. Onder deze verdachten bevonden zich 148 mensen uit de zogenoemde A-categorie: verdachten van zware delicten als verkrachting en doodslag, waarop meer dan negen maanden celstraf staat.

Arrestanten komen in eerste instantie terecht in politiecellen. Een verdachte kan hier maximaal drie dagen worden vastgehouden; voor vreemdelingen geldt een termijn van tien dagen. Na voorgeleiding aan de officier van justitie kan een verdachte worden overgebracht naar een huis van bewaring, in afwachting van een veroordeling.

In Nederlandse politiebureaus zijn 2.500 cellen beschikbaar, waarvan 250 in Amsterdam. De huizen van bewaring beschikken over 3.325 cellen.

Door tijdelijke maatregelen moeten er op korte termijn zeshonderd cellen extra beschikbaar gekomen om verdachten te kunnen vasthouden. De maatregelen:

Politiecellen - Cellen in politiebureaus moeten geschikt worden gemaakt om verdachten hier langer vast te houden. Het is de vraag of dit soelaas zal bieden. Deze cellen waren de eerste vier maanden van dit jaar voor 99 procent bezet, aldus opgave van het ministerie van justitie. De kosten van deze maatregel zijn bovendien vrij hoog omdat in en rondom de sober ingerichte politiecellen extra voorzieningen moeten worden aangebracht en Justitie bovendien extra vergoeding moet betalen aan de politiekorpsen voor het gebruik van deze cellen.

Twee op één cel - Praktisch gezien is het mogelijk "een tweede bed' in een cel van een huis van bewaring te plaatsen. Staatssecretaris Kosto vreest echter dat dit zal leiden tot explosies van agressie, verkrachtingen, met gevaar voor besmetting met AIDS. Bovendien zijn de meeste cellen niet voor structurele bewoning door twee personen geschikt. Een cel in oude gebouwen is doorgaans 2,50 meter lang en 2,20 meter breed. Volgens de richtlijnen moet elke cel een bed, een wc, een wastafel, een schrijfblad, een luie stoel en een TV bevatten. Bonden van gevangenispersoneel hebben gisteren hun bezorgheid uitgesproken over deze optie. Ook zij vrezen toename van de agressie binnen huizen van bewaring. Ervaring met "twee op één cel' is opgedaan in een gevangenis in Heerhugowaard. De directeur van deze gevangenis noemt deze vorm van detentie “weinig beheersbaar”.

Kazernes - Voormalige kazernes zouden dienst kunnen doen als plaats waar illegaal in Nederland verblijvende vreemdelingen kunnen worden opgesloten in afwachting van uitzetting. Gevreesd wordt echter dat de beschikbare ruimte al niet voldoelde is om de aanwassende stroom illegale vreemdelingen op te vangen. Nu besloten is dat voor vreemdelingen gereserveerde cellen in huizen van bewaring moeten worden gebruikt voor de oplossing van het cellentekort, verwacht Kosto dat aangehouden illegalen binnenkort weer in grote aantallen zullen worden losgelaten met het verzoek het land te verlaten.

De interpretatie is dat Imedeen het eerste middel is dat cellen laat groeien. Andere anti-rimpelmiddelen, waarbij voornamelijk vitamine-A-zuur wordt bedoeld, werken door irritatie van bestaande cellen. Er hoopt zich vocht op in de huid en de collageenmatrix waarin de cellen liggen ingebed wordt wat dikker.