Verveelde miezers die ook nog liegen

Après l'amour. Regie: Diane Kurys. Met: Isabelle Huppert, Bernard Giraudeau, Hippolyte Girardot. Amsterdam, Cinecenter.

0 Het verhaal speelt zich af in Parijs, meestal binnenskamers in onmogelijk trendy appartementen. Après l'amour heet de film en die titel is meteen het enige waarin regisseuse Diane Kurys en haar medewerkers niet tekort schoten. "Na de liefde', ja, dat kun je wel zeggen van het stel verveelde miezers dat Kurys ons voorstelt. Praten is voor hen hetzelfde als met een wiebelende krop doorzichtige leugens verkopen; het enige eerlijke antwoord van vrouwen bestaat uit een troebele blik van roodbehuilde ogen.

Neem je het verhaalverloop van deze film serieus, dan draait alle ellende om een problematische driehoeksverhouding waar een vierde hoek bijkomt, en brengt ook nog weer eens een echtgenote in. Doe je een stap terug dan zie je een hoeveelheid krioelende types van wie je je blijft afvragen wat voor mensen dit in vredesnaam zijn. Hoe slagen ze erin in zulke weelde te leven zonder iets van noemenswaardig belang te doen? En waarom gedragen de vrouwen zich als octopussen die mannen met al hun armen aan zich vast klemmen? Waarom zijn de mannen in kwestie te onbeduidend om al die inspanning te rechtvaardigen? En waar halen al deze mensen, die au fond voor elkaar inwisselbaar zijn, hun grenzeloze zelfvertrouwen vandaan? Eentje is schrijfster, zegt ze, maar van creatieve drang in die richting blijkt niets, alleen van pose. Een ander is architect, maar hij komt alleen op zijn doorgestylde kantoor om deze of gene uit te schelden en weer aangeslagen weg te rennen. De componist van het stel is een eigenzinnig artiest: hij kan slechts scheppen in een hotel. Een vijf sterren-hotel, natuurlijk. We zien en horen zijn muziek tenslotte in een opnamestudio. Naar zijn intense gezicht te oordelen heeft hij zich helemaal gegeven met dit stuk. Wat jammer nou dat er een drenzende deun te horen is die hooguit het supermarktpubliek niet zal storen.

Of ze zich bewust was van de al die onnoodzakelijke hysterie in haar verhaal, hield Diane Kurys de vormgeving van Après l'amour zo vlak ze maar kon: haar camera en belichting ontleende ze aan de plichtmatige glamour van kwasi-hartstochtelijke commercials voor damesliqueurs, haar aankleding en decors aan de modefotografie van het tijdschrift Marie Claire. Haar film kwam voort uit de door niets gerechtvaardigde zelfverheerlijking waar haar personages ook mee te kampen hebben.