ONDEELBARE LIEFDE VOOR HET TENNIS

Op de tennisbaan lopen de zweetdruppels in een constante stroom van zijn kin. Vanachter de microfoon strooit hij met grollen én wijsheden. De 18-jarige Andrei Medvedev, volgens sommigen kanshebber voor de open Franse tennistitel op Roland Garros, heeft nog tijd om te lachen naar een mooi meisje op de tribune dat voor hem klapt. Maar bij dat lachen blijft het voorlopig.

Andrei Medvedev schuurt met zijn neus langs de microfoon in de grote interviewzaal van het stadion Roland Garros. Hij is al een kwartier lang aan het woord. Over zijn vrouwelijke fan en over kernwapens in de Oekrane. Achter de deur staat de nummer één van de wereld, tennisgod Pete Sampras, te wachten op zijn beurt. “Andrei, je moet gaan, Pete staat te wachten”, fluistert een van de dames van de organisatie. “Fuck him”, mompelt Medvedev terwijl hij opstaat en plaats maakt.

Twee jaar geleden was hij nog een groot kind uit de Oekrane die het juniorentoernooi van de open Franse tenniskampioenschappen won. Vorig stuitte hij in de vierde ronde op de latere winnaar Jim Courier. Dit jaar noemt Courier hem zijn gevaarlijkste concurrent en is Medvedev een ster zonder enig ontzag voor de gevestigde orde. Hij won gisteren in Parijs in de vierde ronde overtuigend van de Duitser Marc Göllner en speelt morgen in de kwartfinale tegen Stefan Edberg.

Hij is 1.94 meter lang, weegt 81 kilo, heeft brede schouders en krachtige armen. Hij hoort zichzelf graag praten. Maar zijn grimassen, korte krulletjes en zijn onschuldige blauwe ogen werken ontwapenend. Hij praat Engels met een Russische tongval. Het beetje Engels dat hij op school had geleerd, vulde hij aan als jeugdspeler. “Om een oefenbaan te krijgen, als je wil weten hoe laat je speelt, moet je wel Engels praten. Toen ik met meisjes begon uit te gaan kon ik ook over het leven praten. In een discotheek wilden ook de jongens met je praten, omdat ze wilden weten hoe het leven in Rusland is. Mijn Engels is goed. Maar mijn accent houd ik. Want het is charmant.”

Courier en Sampras beperken zich na een wedstrijd tot algemeenheden. Boris Becker weigert vragen te beantwoorden die niet over tennis gaan. Richard Krajicek is sinds een uitschieter op Wimbledon heel voorzichtig met zijn uitspraken. Alleen Medvedev is nog niet te stuiten. “Ik houd niet van persconferenties, maar als je er lol kan hebben, waarom niet? Ik kan heel veel vertellen. Tot er een rare vraag komt. Dan houd ik mijn mond.” Hij verbergt zijn onwennigheid achter een waterval van kwinkslagen, zijn onzekerheid achter ironie en zelfspot. Zodat er ook geluisterd wordt als hij plotseling serieus wordt.

Net als menig andere Oosteuropese sporter wordt hij in zijn wooplaats Kiev in de Oekrane met jaloezie gadegeslagen. Met tennis heeft hij al een paar honderdduizend dollar verdiend. Dat zal nog meer worden. Naar Russische maatstaven is hij al veelvoudig miljonair. “Mensen zijn jaloers. Ze niet willen dat jij rijker bent dan zij. Maar daar moet je niet aan denken als je op de baan staat. Ik wil alleen mijn tennis, mijn spel verbeteren. Wanneer anderen daar niet tegen kunnen, moeten ze dat leren. Ik voel die druk niet als ik voor die mensen sta. Die voel ik alleen in mezelf en ik vecht er tegen met alles wat ik me heb. Als je van je sport houdt kan je alles vergeten. Het is als met een vriendin. Als je van haar houdt, vergeet je dat ze niet zo mooi is, dat ze geen Engels praat.”

Hij speelt Davis Cup voor de Oekrane, maar voelt zich Rus. “Mijn ouders zijn Russen. Ik ben honderd procent Rus. Ik ben alleen geboren in de Oekrane en ik heb er geen problemen mee om onder de vlag van de Oekrane te spelen. Maar mentaal ben ik een Rus en ik ben ook geboren als een Rus. Toen bestond de Sovjet-Unie, nu is die opgedeeld. Behoorlijk onnozel, vind ik, al is dat politiek en wil ik daar verder niet op ingaan.”

Medvedev tennist al vanaf zijn zesde jaar in Kiev. Zijn moeder is tennislerares. Zijn zusje Nathalia Medvedeva speelt met wisselend succes in het vrouwencircuit. Hij woont inmiddels in het Duitse Karslruhe met zijn coach, de 28-jarige Alexander Dogolpopov, diens vrouw en zoontje. De coach is meer dan begeleider, ook oudere broer en vriend. Want zijn echte vader heeft hij nooit gekend, zijn stiefvader werkte voor de communistische partij. “Vet salaris, grote auto, brede rug. Zonder er iets voor te doen.” In de toekomst wil hij naar de Verenigde Staten verhuizen, naar Florida of naar een eiland waar de omstandigheden ideaal zijn om te trainen.

Hij werd vorig seizoen betiteld als "de nieuwkomer' van het jaar. Won zijn eerste toernooi op zijn zeventiende en steeg in 1992 van de 222ste plaats naar de top-25. In 1993 won hij achter elkaar toernooien in Estoril (Portugal) en Barcelona. Met de drie jaar oudere Krajicek staat hij inmiddels te dringen vlak achter de top-tien. De basis voor zijn successen op gravel legde hij tijdens een trainingsstage in Florida, na zijn nederlaag in de eerste ronde van het toernooi in Rotterdam. Over Rotterdam sprak hij nog als over een vakantie. “Zo'n vakantie zou je nooit willen hebben. Als ik 's avonds op mijn hotelkamer kwam, wilde ik alleen maar overgeven.”

Zijn coach, Dolgopolov, heeft hem het vertrouwen gegeven dat hij ook de topspelers kan verslaan. Met zijn aanvallende spel, stalen zenuwen - hij heeft weinig kansen nodig - en zijn gevaarlijke returns. Een eerste partij tegen een topper wil hij nog wel eens verliezen, maar de revanche laat daarna niet lang op zich wachten. Nadat Krajicek hem had verslagen in de kwartfinale in Stuttgart, nam de Rus wraak op gravel in Monaco. Nadat Karel Novacek hem had uitgeschakeld in Rotterdam, versloeg hij de Tsjech in de finale in Estoril. Edberg staat, na een eerste nederlaag, inmiddels met 4-1 voor in de onderlinge ontmoetingen. Medvedev manoeuvreerde zich gisteren dan ook in de rol van underdog. “Edberg speelt hier zo goed, dat kan ik niet met woorden beschrijven.”

Zou hij zijn overwinning in de derde ronde van de Roland Garros willen opgeven voor de vervulling van een droomwens, werd hem in Parijs gevraagd? “Als ik iedereen in de wereld gelukkig kon maken zou ik mijn zege afstaan en volgend jaar terugkomen. Of het vernietigen van alle kernwapens in de wereld. Helaas kan dat niet, want je hebt Amerikanen die ze blijven produceren. En dan moeten wij in de Oekrane wel mee blijven doen. Het zou leuk zijn als we alleen op de tennisbaan of op een basketbalveld zouden kunnen strijden. Als ik dat kon krijgen zou ik het doen.”

Het vrouwelijk geslacht blijft een van de wonderen van deze aarde voor Medvedev. Na een nederlaag tegen Krajicek in februari in Stuttgart wilde hij zijn coach nog graag inruilen voor een mooie vrouw. In een recent interview in het Nederlandse Tennis Magazine sprak hij vervolgens over een ondeelbare liefde. Twee vriendinnen heeft hij gehad, maar ze waren niet te combineren met tennis. “Vrouwen zouden me kapot maken. Als ik me geef, geef ik me totaal. Voorlopig heb ik mijn hele hart nodig voor mijn liefdesrelatie met het tennis. Het is een keuze. Op de tennisbaan zal ik na drie jaar hard werken volledig tot bloei komen. En dan zal er ruimte zijn voor vrouwen.”

In Parijs, waar dat eerder regel dan uitzondering is, was Medvedev deze week verrast toen een meisje op de tribune van baan elf voor hem klapte. “Er valt in het tennis weinig te lachen”, moest hij later uitleggen. “Ik lachte omdat ik een mooi meisje zag dat voor me juichte. Ik dacht: "Nee, dit is ongelofelijk, eindelijk. No way, yes, I got it.' Het was leuk, het was iets moois, en wanneer ik wil lachen, kan ik mijn lach niet tegenhouden. Ik ben geen robot. Ik kan niet alleen maar ballen slaan. Ik zie ook wie er kijkt. En als ik iemand zie die ik respecteer of iemand die ik leuk vind, wijs ik. Met een lach.”

    • Remmelt Otten