Nostalgische serie over Newyorks-joods gezinsleven

Brooklyn Bridge, Ned.3, 19.59-20.24u.

De sfeer komt ons bekend voor: Neil Simon legde zijn jongensjaren al eens vast in zijn autobiografische Brighton Beach Memoirs en Woody Allen dompelde zijn jeugd al eerder in de weemoed van Radio Days - beide gesitueerd in het hechte Newyorks-joodse gezinsleven van de jaren veertig en alletwee in hevige mate geromantiseerd. Er is eigenlijk maar één verschil: de Amerikaanse comedy-serie Brooklyn Bridge, die vanaf vanavond bij de NOS te zien is, speelt zich af in de jaren vijftig. Maar verder is alles net zo zachtaardig en zo unverschämt sentimenteel als in het toneelstuk van Neil Simon en in de film van Woody Allen.

Gary David Goldberg, de geestelijk vader van de serie, schetst een nostalgisch beeld van de geborgenheid in dat joodse milieu, waar opa en oma zich net zo intensief met de opvoeding van de kinderen bemoeien als de ouders, en waar de moeder haar zoontje waarschuwt voor de gevaren van football, want met de zoon van de buurvrouw van de zuster van Jenny Palowski liep het óók mis. De grootouders hebben nog op de boot uit Rusland gezeten en oma vertelt graag en vaak welke idealen haar tijdens die reis op de been hielden. De hoofdpersoon is het wijsneuzige kereltje Alan, de beste van de klas en de eerste van zijn vriendjes die al een meisje heeft. Een betoverende sproetenkop van Iers-katholieke huize, die hem in de tweede aflevering vertelt hoe het toegaat bij de biecht. “Hebben jullie in het joodse geloof ook zoiets?” vraagt ze. “Nee,” zegt Alan, “wij hebben alleen schuld, en die gaat nooit weg.”

De serie is uitzonderlijk goed geacteerd en blinkt voorts uit in de authentieke aankleding, met Cadillacs en Dodges op straat, de bonkige ijskast in de keuken en de hits van The Inkspots als achtergrondmuziek. Alles straalt het Amerikaanse optimisme van de jaren vijftig uit, tot en met de idealistische schoolmeester die zijn leerlingen het wezenlijke verschil laat zien tussen zo'n roddelkrant als de Daily News, waar de huwelijksproblemen van Marilyn Monroe en Arthur Miller voorpaginanieuws vormen, en de New York Times die tenminste serieuze aandacht aan de Suez-crisis besteedt.

“That place just over the Brooklyn Bridge...”, zingt Art Garfunkel zoetgevooisd in de titelsong. Ja, het is lief en vertederend en door een roze bril bekeken. Misschien veel te zoet, maar mij beviel het wel.

    • Henk van Gelder