Dit is een artikel uit het NRC-archief De artikelen in het archief zijn met behulp van geautomatiseerde technieken voorzien van metadata die de inhoud beschrijven. De resultaten van deze technieken zijn niet altijd correct, we werken aan verbetering. Meer informatie.
Bekijk hele krant

NRC Handelsblad

Verkeer en infrastructuur

"Mijn veegtraject is loodzwaar'

ROTTERDAM, 25 MEI. Een veegwagenpiloot moet nooit achterom kijken in een schoongemaakte straat. “Je staat al onderaan de ladder, en achter je gooien de bewoners weer van alles op straat.” De minachting voor zijn beroep is een “gevoelig punt” bij Charles Ederzeel (38). Veertien jaar geleden kwam hij in dienst als Reiniger Algemeen bij de Roteb in Rotterdam. Zijn veegtraject van 12 kilometer in IJsselmonde is “frustrerend, afstompend en zwaar, loodzwaar”. Om de CAO-eisen van de gemeenteambtenaren kracht bij te zetten werken Ederzeel en zijn collega's nu strikt volgens de regels. Vanmiddag demonstreerde hij met 800 vegers en vuilophalers op de Rotterdamse Coolsingel.

Ederzeel werd in 1978 ambtenaar om de vastigheid te krijgen die hij als hoofd van een beginnend gezin noodzakelijk vond. Toen kreeg hij 1.600 gulden netto per maand, nu zit hij met 2.200 gulden aan de grens van zijn mogelijkheden. Hij hoopt op promotie naar de vuilophaaldienst, al zal dat zijn inkomen niet benvloeden. “Je loopt altijd maar door die straten, er zit absoluut geen afwisseling in.” Een poging om een roulatiesysteem op te zetten met de chauffeurs en beladers van de ophaaldienst mislukte. De chauffeurs willen hun “verworven rechten niet meer opgeven en achter het veegmachientje gaan staan.” Ederzeel is AbvaKabo-vertegenwoordiger van de Reinigingsafdeling F. Op zijn oranje overall heeft hij vanmorgen een button geprikt waarop staat dat hij 2,5 procent extra wil. En snel. “Géén loonsverhoging, maar prijscompensatie. Ik krijg straks ook weer een huurverhoging van zes procent in de bus.” Het gezin Ederzeel heeft een zoon van 14 jaar; de huurwoning in de wijk Charlois in Rotterdam-Zuid kost 650 gulden per maand, exclusief. Met servicekosten, telefoon, verzekeringen, schoolgeld, een auto komt hij op 1.300 gulden aan vaste lasten.

Pag 3: Overwerk nodig voor vakantiegeld

De vakantie spaart Ederzeel bijeen door overuren te maken, maximaal twintig uren per maand. Niet omdat het schoonmaken van markten of het bestrijden van de gladheid in de winter hem afwisseling brengt, maar omdat hij het ook “heerlijk vindt om op het strand te liggen”.

Het overwerk levert 350 gulden netto extra per maand op. Deze zomer gaan ze drie weken naar Hongarije, omdat ze gelezen hebben dat dat het goedkoopste vakantieland van Europa is. Hij wil zich houden aan een begroting van 1.500 gulden. “Ik kan echt niet ieder jaar naar Mallorca of Gran Canaria.”

Tijdens de stiptheidsacties wordt geen overwerk meer gedaan, zegt Ederzeel. “Al kan ik het nog zo goed gebruiken. Maar als ik nu over me laten lopen, is het straks gedaan met me.”

Met enige jaloezie kijkt hij naar zijn collega's in het bedrijfsleven, als het gaat om “honorering en waardering”. Zijn vader was - voordat hij werd afgekeurd - constructieschilder bij een bedrijf, zijn broer automonteur. “Ik zou graag staken voor tien procent meer loon, maar je moet realistisch blijven. Een stukgoedwerker in de haven verdient 17 procent meer dan wij. Het werk is ongeveer hetzelfde.”

Wat hem misschien nog meer steekt is het feit dat er van de redenen om zijn betrekking als kok bij café-restaurant Engels in te ruilen voor een baan als overheidsdienaar weinig meer over is. “De zekerheid is verdwenen. Vroeger was het bijna onmogelijk om een ambtenaar te ontslaan. Nu de ontslagprocedures zijn veranderd kun je zomaar op straat komen te staan. De verlaging van de WAO-uitkering; je loopt heel snel iets op in dit werk.”

In vuilophalerskringen wordt graag de vergelijking met de Vierdaagse van Nijmegen gemaakt. Twaalf kilometer of meer per dag, met vijfentwintig ton afval. “Staat hier bij de ingang van de Roteb ooit iemand met bloemen?”