Gewichten Teresa's enige tegenstand

Pas bij haar derde en laatste beurt op het podium kreunt ze als ze het stalen gewicht omhoog moet brengen. Ze ontspant haar gezicht pas als het gewicht daarna in een vrije val rammelend op het podium van zware houten balken stort en stuiterend tot stilstand komt. De 22-jarige Teresa Ernster uit Den Haag evenaarde gistermiddag in Veldhoven, nabij Eindhoven, haar eigen Nederlandse record. Ze trok 62,5 kilo en stootte 77,5 kilo. Ze werd nationaal kampioen in de lichtste categorie. Met als enige tegenstand haar eigen drang tot het verwerken van steeds meer gewicht.

De vereniging Willen Is Kunnen (WIK) was gisteren gastheer van het Nederlands kampioenschap gewichtheffen voor vrouwen en van de titelstrijd voor veteranen. WIK heeft een eigen wedstrijd- en trainingslokatie, een oude kleuterschool die de vereninging deelt met de Stichting Educatie voor Anderstaligen en met Het Penseeltje, een club voor amateurschilders en tekenaars.

Om tien over twaalf stellen de deelneemsters aan het NK gewichtheffen zich op voor de presentatie. Tegenover hen zitten drie scheidsrechters achter drie tafels met kleine roze geraniums erop, een omroepster en vijftien toeschouwers op houten klapstoelen. De omroepster gebruikt de microfoon, al is het zaaltje klein genoeg om haar stem zonder versterking te verstaan, al kennen de toeschouwers de deelneemsters.

Twee dames hebben afgezegd. Er blijven er vier over, verdeeld over drie gewichtsklassen. Slechts een van de vier hoeft met een tweede prijs genoegen te nemen. Na drie kwartier krijgt Teresa twee medailles en twee bekers, de anderen twee medailles en één beker. De rest van de op een tafel uitgestalde prijzen wordt uitgereikt aan acht veteranen, ondergebracht in zes leeftijdsklassen, die later op de middag hun programma afwerken.

Gestoken in blazer met embleem vertelt voorzitter Jac van der Graaf dat WIK twintig leden heeft. Hij is ook lid van het sectorbestuur gewichtheffen van de Koninklijke Nederlandse Krachtsportbond (KNKB). Gewichtheffen, een olympische sport, is met nog geen honderd leden veel kleiner dan de twee andere disciplines van de KNGB, worstelen en powerliften. “Twintig jaar geleden hadden we nog ongeveer duizend gewichtheffers”, zegt Van der Graaf. “Maar sinds de opkomst van de sportscholen is het snel minder geworden. Gewichtheffen is moeilijk: tien procent kracht, negentig procent techniek. Dat kost je minstens vijf jaar om onder de knie te krijgen. Daar hebben de mensen geen geduld voor. Powerliften is tien procent techniek en negentig procent kracht. Daarvan gaat je lichaam al veranderen na drie maanden trainen.”

Teresa Ernster en haar aanstaande schoonzusje Yvonne van der Stoep (33 jaar) generen zich een beetje voor de entourage. “Ik durf je bijna niet uit te nodigen”, had Yvonne van te voren gezegd. Vorig jaar deelden de vrouwen het podium nog met de mannen, waar ze bij horen, nu met de veteranen, die waarschijnlijk toch minder hard trainen. Maar Teresa en Yvonne doen mee, ook al weten ze zeker dat ze zullen winnen. Om aan de spanning van een echt toernooi te wennen. En om vormbehoud aan te tonen. Lukt dat, dan zal de bond ze in september naar het Europese kampioenschap uitzenden. En dat is al heel wat. Vorig jaar betaalden ze de reis naar het EK nog zelf; ze eindigden allebei als zevende in hun categorie. Ze krijgen sinds kort ook een maandelijkse bijdrage van het Nederlands Olympisch Comité.

Ze hopen dat ze ooit serieuze tegenstand zullen krijgen in Nederland. Yvonne leerde de sport kennen via haar broer die worstelt. Teresa klampte twee jaar later aan en is - dankzij een puntensysteem - inmiddels beter dan de zwaardere Yvonne. Hun vriendinnen hebben ze nog niet over kunnen halen. “Ze schrikken terug als ze zien wat we er voor doen. Alles. Trainen, opletten met eten, niet uitgaan als er een toernooi aankomt”, zegt Teresa. “Ze zeggen op mijn werk wel eens: "doe mee met volleybal, jij bent zo sportief'. Maar dat kan niet, dan kan je een blessure oplopen.”

En, zo denken ze, vrouwen zijn bang hun figuur te verliezen, bang man te worden. “Maar kijk dan naar ons”, roepen ze dan meteen. “Wij zien er toch ook normaal uit. Wij letten ook op onze kleren. Wij maken ons ook op.” Voor gewichtheffen heb je hetzelfde nodig als een een 60-metersprintster, zegt Teresa. Souplesse, lenigheid, snelheid en kracht. Een atlete is een vrouw, een sterke vrouw.

    • Remmelt Otten