Similar features

Een van de meest succesvolle vrouwelijke popsterren van de afgelopen jaren is een muizig Amerikaans meisje met een aardig maar onopvallend gezicht, een beetje fletse huid, piekerig blond haar en naar Parijse maatstaven net iets te zware en houterige heupen. Hier wordt zonder voorbehoud beweerd dat de wereld gered zou zijn als elke man zo'n vrouw zou kunnen trouwen, maar wat belangrijker is: de meisjes begrijpen haar en zij begrijpt hen.

Zij heet Melissa Etheridge, haar mooiste lied Similar Features en dit is het refrein: Baby close your eyes / Imagine me there / She got similar features / but longer hair / And if that's what it takes to get you through / then close your eyes / don't let it bother you. Mijn eerste gedachte was niet aan een kokette aansporing tot zelfbevrediging, ook al ligt het voor de hand: “doe maar, geeft niks, als je daarbij maar aan een wat mooiere uitgave van mij denkt”. Wat ik - indachtig een andere songtitel van haar, You Can Sleep While I Drive - aanvankelijk in haar rauw-hese, strijdbare stem hoorde, was liefde in zijn zuiverste jezelf wegcijferende vorm denkbaar: “het geeft niet, dat je aan een ander denkt wanneer je bij mij bent, zolang je maar bij mij bent”.

Had ik gedroomd (droom ik te vaak - en hier wurm ik mij, tussen de kromgebogen tralies van twee haakjes door, uit het verhaal, stop de tijd en stap even achter mijzelf vandaan, om, als in een kort parlando middenin een gospelsong, hardop om getuigen te vragen. Wat is dat toch, die ontroering bij het vragen om aalmoezen in de liefde? En het overkomt me niet alleen wanneer het vrouwen zijn die er om vragen. I'am taking all I can get / while I can get it / so at least I can say / she was mine for a while, zong Mitch Ryder, bink uit Detroit, met verschroeide stembanden, of, weer anders, Dusty Springfield, met dat dramatische, donkere timbre dat jongens van alle leeftijden 's avonds laat mismoedig met hun voorhoofd tegen de ruit verkoeling deed zoeken: you don't have to say you love me, just be close at hand / You don't have to stay forever, I will understand - waarbij Dusty, wist ik veel, helemaal niet aan jongens dacht; een ondertoon die de onrust die haar stemgeluid creëerde waarschijnlijk alleen maar voedde. Het lijkt zo mooi, zo romantisch: alleen onbeantwoord is de liefde zuiver, maar de moraal achterhaalt je wel: ook zelfbevrediging. Als stand-in van de ware (let me be your little dog till your big dog comes along), kun je het onmogelijke doen: jezelf uitvlakken niet ten behoeve van een ander, maar van jezelf. Het is de droom van de voyeur: onzichtbaarheid, zien zonder zelf gezien te hoeven worden.) Maar om op Melissa Etheridge terug te komen: dat zong ze helemaal niet, werd mij zonneklaar toen ik haar een keer op zag treden in de Paradiso.

De zaal was, de droom van de nymfofiel, bijna geheel gevuld met jonge tot zeer jonge meisjes, die met gloeiende wangen en glanzende ogen elke regel van elke song met Melissa meezongen, met een overgave waar elk mannelijk rockidool razend jaloers op zou moeten zijn. De muzikale opbouw van Similar Features is - als die van veel hart-onder-riem stekende Amerikaanse FM-rocksongs - gegarandeerd stadion-bestendig: zoals Fire van Bruce Springsteen, ergens halverwege Stand By Me en The Battle Hymn Of The Republic. Fier, bijna plechtig voortschrijdend basloopje, drumklap op de vierde tel, synthetisch klokkenspel en dan stem. En al bij de eerste, massaal meegezongen regel van het eerste couplet ben ik terechtgewezen. You never had to wait for nothing in your life / I guess wanting me must have been a steel blue knife. Melissa is van niemand een stand-in. Hij, verwend als alle jongens, wil haar, maar kan haar niet krijgen, daarom horen we in de brug: Did I say it doesn't rip me apart? I lied / I'm sorry dear my hands are tied. Maar in de intonatie van het meisjeskoor in de zaal wint de triomf het dik van de wanhoop die in die woorden besloten ligt. Niets is mooier tragisch, herosch bitter-zoeter dan onbereikbaar zijn. You kept running down the road in your midnight state of mind, (je moest nog zonodig wat van de nacht), zingt Etheridge, meewarig het hoofd schuddend over zoveel onwetendheid, curiosity kills if you can't read the signs / Dancing with the one makes you bitter and sweet / there ain't much you can do / I just lay it at your feet. Pech, jongen. Zij, de meisjes in Paradiso, die hun gebalde vuisten naar het podium opsteken, zijn allemaal ”the one', en jij hebt maar genoegen te nemen met een ander, tweede keus. Als je geluk hebt een met ”similar features', alleen misschien ”longer hair'.