Peter van Vossen: "Ikke, ikke, ik neem hem wel'

LONDEN, 29 APRIL. De afspraak was: Wie zich goed voelde zou hem nemen. Dennis Bergkamp keek een beetje angstig naar de stip. De man van twintig miljoen, die de afgelopen dagen als de grote eyecatcher van Oranje op alle sportpagina's prijkte van de Engelse kranten, behoorde toch die klus te klaren. Hij en Rob Witschge waren dè strafschopspecialisten. Zijn collega van Feyenoord had heel wat meters afgelegd en voelde zich niet meer zo fris voor de cruciale elfmetertrap die Nederland in de race kon houden voor het wereldkampioenschap in de Verenigde Staten. Dus moest hij, Bergkamp, zijn verantwoordelijkheid nemen. Maar plotseling stond daar invaller Peter van Vossen die riep, of het al een uitgemaakte zaak was: “Ikke, ikke, ik neem 'm wel.”

Bergkamp dacht: “Wat moet ik doen? Ik kan hem moeilijk opzij zetten.” De Zeeuw koesterde het leer reeds in zijn handen om 't met een heel ritueel zo goed mogelijk op de witte krijtklodder te leggen in het strafschopgebied van de Engelsen. Een lange aanloop, even inhouden om te kijken welke hoek de keeper kiest en dan de bal met een simpel schuivertje in de linkerhoek leggen. Het oogde als een oefening op de training die gedachtenloos werd uitgevoerd. Maar de spanning moet ondraaglijk zijn geweest.

Weer was Van Vossen de redder van Oranje. Hoewel de actie van Marc Overmars, die in het strafschopgebied door de geroutineerde Des Walker aan zijn shirt werd getrokken, natuurlijk ook essentieel mocht worden genoemd. Zes treffers heeft Van Vossen nu achter zijn naam staan in vier hele een twee halve wedstrijden. Behalve dat ene doelpunt tegen San Marino waren die goals van levensbelang voor de kansen van het Nederlands elftal. Een verschoppeling bij Anderlecht, waar hij slechts de status heeft van wisselspeler, bij Oranje eens te meer een held.

De 75.000 toeschouwers op Wembley hielden hun adem in toen hij gisteravond de aanloop nam voor de penalty die de gelijkmaker zou betekenen. Van Vossen: “Op de bank zat ik met de zenuwen in mijn lijf te kijken. Toen ik eenmaal op het veld stond viel alles van me af. Bergkamp vond het goed dat ik die strafschop nam. Waarom ik 't deed? Ik was gewoon zeker van mezelf. Bij Beveren en Anderlecht neem ik ze ook altijd. Natuurlijk was ik dit keer niet aangewezen, want ik stond niet in het basisteam. Ik wist dat ik alles en iedereen over me heen zou krijgen, als die bal er niet in was gegaan. Dan had je het WK immers kunnen vergeten. Toen ik ging lopen moest ik nog bedenken in welke hoek ik zou schieten. Ik wachtte vrij lang omdat ik de keeper eerst een beweging wilde laten maken. Het gaat bijna nooit mis. Ik geloof dat ik alleen in het derde seizoen bij Beveren een keer heb gefaald vanaf de stip.”

Afgelopen dagen had hij op de kamer met Johnny Bosman nog zitten mijmeren over hoe het voelt om te scoren op Wembley, het heilige voetbaldomein van de Engelsen. Zijn teamgenoot en kameraad, die hem bij Anderlecht zo in de weg zit, heeft immers in 1988 voor Oranje ook een doelpunt gemaakt tegen de Engelsen. Toen ging het echter om een vriendschappelijke wedstrijd en stond er niets op het spel. Bosman werd, nadat hij kort voor rust al bijna een assist had verzorgd voor de gelijkmaker toen Aron Winter miste voor doelman Woods, in de rust gewisseld voor De Wolf.

Van Vossen kwam er in voor Gullit. Dat was meer dan hij aanvankelijk had verwacht. “In dat wedstrijdje tegen Jong Oranje van zaterdag ging het met mij heel matig. Ik voelde me niet lekker. Zondag had ik nog koorts, 39.3. We hebben er helemaal niet over gepraat of ik misschien zou invallen. Maar het ging natuurlijk niet goed in de eerste helft. We werden in het begin afgebluft. Terwijl Advocaat daar nog zo voor had gewaarschuwd. Door die snelle tegentreffer konden we ons eigen spel niet meer spelen.”

Toen Van Vossen het strijdperk betrad, leek het wel of er een getergde leeuw werd losgelaten op het biljartlaken van Wembley. De Zeeuw rende achter elke bal aan. Zelfs als hij wist dat het geen zin had. Toch dwong hij daarmee onbewust iets af. Het gaf Nederland, dat in de tweede helft aanvallend onmachtig was, een sprankje hoop. Van Vossen wilde geen enkel verband leggen tussen zijn initiatief om de strafschop te nemen en zijn situatie bij Anderlecht. “Jullie denken te veel door”, lachte hij. “Dat heeft geen rol gespeeld.”

Peter Gerards, zijn zaakwaarnemer van de spelersvakbond VVCS, dacht er anders over. Hij kent Van Vossen zo langzamerhand door en door. Gerards: “Peter is momenteel supergemotiveerd. Hij zit vol revanchegevoelens en dat kan best van invloed zijn geweest toen hij besloot die penalty te nemen. Peter voelt zich in de maling genomen door Anderlecht. Hij heeft rondom de jaarwisseling te lang doorgespeeld met een achillespeesblessure. Hij kreeg daarvoor steeds een pijnstillende injectie. Peter deed dat in belang van de club en het is niet zo dat hij die blessure heeft verzwegen zoals Anderlecht beweert. Toen hij in januari moest afhaken is dat ten koste gegaan van zijn basisplaats. Hij voelt zich daardoor vreselijk genomen door trainer Jan Boskamp. Vind je het gek dat hij dan zo invalt? Op zo'n moment, dat hij zijn gelijk kan halen, is Van Vossen op z'n best. Het Nederlands elftal had vanavond aan hem nog meer plezier kunnen bleven als hij eerder een kans had gekregen dan twintig minuten voor tijd.”

Twee weken geleden zijn Van Vossen, Gerards en Anderlecht-manager Michel Verschueren rond de tafel gaan zitten om wat zaken op een rijtje te zetten. Afgesproken werd dat de Brusselse club Van Vossen geen strobreed in weg zal leggen als hij aan het einde van het seizoen wil vertrekken. Er moet dan wel een club komen die bereid is tussen de acht en de tien miljoen gulden op tafel te leggen. Daarmee zal Van Vossen Anderlecht de grootste transfersom ooit opleveren, want Oliviera ging enkele jaren geleden voor een recordbedrag van 7,5 miljoen gulden naar het Italiaanse Cagliari. Een andere optie is dat het contract dat Van Vossen nu heeft met Anderlecht wordt opengebroken en dat er nog drie jaar aan de looptijd van twee jaar wordt toegevoegd. De kans hierop lijkt echter niet groot.

Gerards: “Van Vossen voelt dat er iets hapert in de relatiesfeer tussen hem en Anderlecht. De vertrouwensbasis is weg en dat weegt bij hem zwaar. Aan de andere kant is Anderlecht een geweldig goed georganiseerde club. En hij komt ondanks die affaire dit seizoen toch wel aan twintig tot 25 wedstrijden. Drie weken geleden heeft hij weer negentig minuten in het veld gestaan tegen AA Gent. Een week daarna mocht hij een helft spelen. Dat was net genoeg voor Advocaat om hem te selecteren. Peter wil meer. Hij heeft het idee dat zijn carrière zo naar de knoppen gaat.”

De kans die Advocaat hem gisteravond bood, greep Van Vossen met beide handen aan. Zo spon Oranje garen bij de problemen van een Zeeuw in Brussel.