"Invallend appeltje van Oranje deed zoete geur van zege vervluchtigen'

LONDEN, 29 APRIL. Alle Britse kranten zijn het er zonder uitzondering over eens dat de ontmoeting Engeland-Nederland op Wembley een - om maar een understatement te gebruiken - uiterst attraktieve partij voetbal heeft opgeleverd. Maar alles overheersend is de bittere nasmaak over het feit dat het Engelse team een droomvoorsprong van twee doelpunten uit handen gaf. "Een invallend appeltje van Oranje deed de zoete geur van de zege vervluchtigen'.

Over de paar incidenten doen de meeste bladen niet moeilijk. De elleboogstoot van Jan Wouters die Paul Gascoigne uitschakelde wordt "gemeen', "kwaadaardig' en "wraakzuchtig' genoemd, zonder daar de conclusie aan te verbinden dat de steunpilaar en aanvoerder van Oranje daarvoor het veld had moeten worden uitgestuurd. Ook over de voor Nederland reddende strafschop in de laatste minuten reageert het merendeel van de kranten professioneel, mede ingegeven door de uitspraak van Engelands trainer Graham Taylor, die weigerde de schuld bij de scheidsrechter te leggen en de hand in eigen boezem stak: “Die bal had daar nooit mogen zijn.”

Loftuitingen in brede lijn voor Overmars (nog zo onbekend dat The Mirror hem Overmans noemt), die tot stomme verbazing van de Britse pers in staat bleek Des(perate) Walker in snelheid te kunnen overtreffen. Op dat moment "liep er een wiel van Graham Taylors reclamewagen', aldus The Guardian. Jeff Powell in de Daily Mail: “Als we die verdomde Hollanders gisteravond niet konden pakken dan lukt ons dat misschien wel nooit. Holland begon de wedstrijd onder zwaardere druk omdat zij niet mochten verliezen en doordat zij geteisterd waren door blessures”.

The Daily Express: “Graham Taylor lekte de wonden van de grootste afknapper uit zijn hele loopbaan. Geen enkel nationaal elftal mag het voordeel van de thuiswedstrijd op zo'n manier prijs geven. Engeland kan zich wel voor zijn kop slaan dat het vijf minuten voor het verlossende eindsignaal toch nog moest capituleren.”

The Daily Mirror: “Nu weten we de waarheid over Graham Taylors nieuwe team - het is minder goed dan Taylor denkt. De zwakheden werden wreed blootgelegd door de Nederlanders. Engeland was ooit machtig in de verdediging, maar de achterhoede is niet langer een onneembare vesting.” The Times: “De opleving van de Nederlanders had alles te maken met de wisselingen na de rust. Advocaat was bereid om tot het laatst toe te gokken. Er was steeds de voortdurende dreiging van Overmans (met n, red.), die Dixon in de eerste helft al had dwars gezeten en die nu op rechts ging spelen. Het was zijn ren en de manier waarop Walker wanhopig aan zijn hemd bleef hangen, die de Engelse zeepbel tenslotte deed barsten."

Bestolen schrijft The Sun bij een zestal foto's waaruit blijkt dat de eerste overtreding van Walker buiten het strafschopgebied werd begaan. “Een vol Wembley begon de avond met het zingen van Land of Hope and Glory en ging naar huis met tranen in de ogen.” The Daily Telegraph: “De Nederlandse supporters zongen hun hart uit hun lijf. Ze wisten dat hun team aan een nederlaag was ontsnapt. Hun zangreportoire bevatte zelfs een spottende versie van Land of Hope and Glory, het lijflied van Engeland.”