Désirée Delauney in gedanste zelfanalyse

Voorstelling: Alcool door Bilski Algemeen. Choreografie en dans: Désirée Delauney; muziek: onder meer Glenn Branca, Alfred Schnittke, Otis Redding; decor: Boris Gerrets; kleding: Alberto Cortès; licht: Gert Bakker. Gezien: 28/4 Amsterdam De Brakke Grond. Aldaar: 29/4 en 1/5.

Twee jaar geleden bracht de danseres Désirée Delauney de solovoorstelling Intérieurs. Vanuit een veelheid aan beelden en beweging versoberde zich hierin de handeling tot vrijwel niets. Destijds dacht ik dat het de ultieme poging was tot absolute abstractie. Maar in haar nieuwe solo Alcool gaat de Française nog een stap verder. Voor het kritisch keurende oog van het publiek onderwerpt zij zichzelf aan een onbarmhartige zelfanalyse.

In Alcool bereidt Delauney (36) een cocktail van gedachten, emoties, verlangens en dromen. Die ingrediënten vertaalt zij aanvankelijk in beweging. Als een lieve vogelverschrikker wervelt de fragile danseres eerst in haar grijze regenjas over de betegelde vloer (ontwerp Boris Gerrets). Daarna transformeert zij in een goudkleurige kolibri, die vibrerend op één plek blijft, dronken van de nectar. Later overheerst de pose.

Maar Delauney wil in haar dans 'de innerlijke beweging van lichaam en geest' uitdrukken. Dat betekent verder gaan dan de oppervlakte. Dieper dan het uitbeelden van het pulserende hart en het feilloos werkende brein. De moed hebben om je kwetsbaarheid te tonen, eenzaam en naakt te zijn. Een geestverschijning gekleed in koperrood haar, die tot slot haar hoogtepunt bereikt in een extatische derwisj dans.

Met de voorstellingen van Delauney heb ik meestal moeite. In Alcool stoort mij het gemproviseerde karakter, hoewel er zeker over de structuur en de invulling zorgvuldig zal zijn nagedacht. Voor mij valt er echter nauwelijks een touw aan vast te knopen. Toch kijk ik altijd uit naar het optreden van Désirée Delauney. Zij is een fascinerende theaterpersoonlijkheid. Dat heeft zij gemeen met de Nederlandse (solo-)dansperformer Truus Bronkhorst.