Innocent Blood geloofwaardige vampierfilm van John Landis; Een carrièrevrouw die mafiosi leegzuigt

Innocent Blood. Regie: John Landis. Met: Anne Parillaud, Anthony LaPaglia, Robert Loggia. In 8 theaters.

Francis Coppola maakte vol overgave de film Bram Stoker's Dracula maar ook al weerde hij zich vlijtig om de oude, bloedhongerige vleermuisedelman naar behoren onsterfelijk te houden, onbedoeld leek hij het vampiergenre definitief ten grave te dragen. Hoe barok hij zijn sets ook aankleedde, hoe bloedstollend zijn special effects ook waren, hoe wreed hij zijn graaf Dracula ook tekeer liet gaan op wellustige meisjes, hoe vertederend hetzelfde monster zich verhield tot die ene pure maagd, het mocht niet baten. Bram Stoker's Dracula werd een bombastische film, een hol prul dat de vampier leek te ontmaskeren als iets dat niet langer in staat is om een betere, heden ten dage gemaakte film te dragen. Graaf Dracula en zijn soortgenoten waren nu voorgoed verbannen naar de ambachtelijk vervaardige horrorfilm - leuk voor de liefhebber die in de stemming is, ongeschikt voor iedere andere bioscoopbezoeker.

Maar gelukkig is daar nog John Landis. In 1981 liet hij met An American Werewolf in London zien dat er zelfs in de weerwolvenfilm, dat allerdufste ondergenre van de horror, nog veel leven zat. En nu bewijst diezelfde John Landis Coppola's ongelijk met Innocent Blood, een originele en vooral geloofwaardige vampierfilm, die vol scherpe humor de directe consequenties in kaart brengt van de handel, wandel en wezen van de vampier.

Landis' verdienste is in de eerste plaats geweest dat hij de mogelijkheden onderkende van het scenario van Michael Wolken, een debuterend filmschrijver. Wolken bedacht hoe een vampier nu zou moeten overleven, welke mogelijkheden de grote stad zo'n wezen te bieden zou hebben en welke specifieke moeilijkheden. Hij veronderstelde dat vampiers met hun tijd meegaan en creëerde Marie, een eeuwig jonge vrouw met het niet zo kille hart op de juiste plaats. Zij houdt van seks en van lekker eten en combineert die twee het liefst. Haar voorkeuren brengen haar vanzelf aan een tafel met de mafia: mooie mannen die ze graag verleidt en vervolgens zonder gewetensnood naar behoeven kan leegzuigen, al gebruikt de Italiaanse keuken teveel knoflook naar haar smaak. De fiere Franse actrice Anne Parillaud speelt Marie als een "career woman', zelfbewust, nergens bang voor, tevreden met haar prestaties en weerloos tegen niet-cynische romantiek.

John Landis greep het script van Wolk aan om opnieuw te onderzoeken hoe ver hij de grenzen kon verleggen van een griezelfilm-genre. En zo werd Innocent Blood voor zijn hilarische weerwolvenfilm een waardig complement, dat in plaats van Innocent Blood ook A French Vampire in Pittsburgh had kunnen heten. Net als Londen veel verhelderde over het karakter van de weerwolf en zijn slachtoffers, vond Landis in een Pittsburgh vol winterse nevel de uitgelezen plaats om het leven van zijn vampier gestalte te geven. Pittsburgh zorgt ervoor dat Landis zijn onderwerp lichtvoetig kan benaderen en toch ernstig kan blijven nemen, als was het maar omdat de stad zoveel katholieke kerkgebouwen te bieden heeft die zeer geschikt zijn om gefilmd te worden in de weelderig naargeestige, gothic stijl. Landis krijgt maar niet genoeg van hun dreigende glas-in-lood-ramen, terwijl Marie tussen hun venijnige stenen duiveltjes langs goten en torenspitsen vertoeft als een gracieuze soortgenote.

De connectie tussen Marie en de mafia wordt door Landis minstens zo creatief uitgebuit. En passant neemt hij de mafia-film meesterlijk op de hak, met veel dolzinnige en smakelijk gedetailleerde aandacht voor het theatrale gedoe van lijfwachten, consiglieres en corrupte advocaten en van het overdreven vertoon van respect voor een wrede capo (met "the Shark' als middle name) die in feite voor alles een grote, moorddadige patser is.

Een goede vampierfilm draait onherroepelijk uit op een hartstochtelijke romance, alleen besloten de makers van Innocent Blood zich niet te houden aan het dogma dat dat een gedoemde liefde moet zijn. Marie vrijt met een politieman (vertederend gespeeld door Anthony LaPaglia) die hoort tot het mafia-bestrijdingsteam en haar ogen flitsen in alle kleuren van de regenboog, zo hemels is het. Hij vindt haar ook onweerstaanbaar. Anders was hij niet op haar avances ingegaan, want hij kent haar identiteit. Terwijl hij bij het ontwaken zijn halsslagader checkt, lichtelijk verbaasd dat die nog intact is, realiseren wij ons hoe goed dit stel bij elkaar past: allebei jagen ze fanatiek op mafiosi, allebei schrikken ze terug voor daglicht, en leven en werken ze 's nachts, allebei zijn ze ongeschikt voor een doorsnee relatie. Net als de weerwolf in Londen wil Marie zich terugtrekken, beducht om haar minnaar teleur te stellen: “Ik vermoord mensen” zegt ze triestig. “Nobody is perfect” antwoordt de detective en dat is sedert Some Like It Hot een afdoend argument.