Gabriel is onvindbaar tussen zijn entourage

Concert: Peter Gabriel. Gehoord: 27/4 Ahoy-Hal, Rotterdam. Herhaling: 28/4 Ahoy-Hal, Rotterdam.

Bij de Secret World Tour, de eerste tournee van Peter Gabriel sinds 1986, presenteert de Engelse zanger zich als een sympathieke persoonlijkheid, verdwaald in een desoriënterend podiumplan. Zo weinig opsmuk als de man zelf vertoont, zo hoogdravend is de entourage. Bovendien heeft bij al deze aandacht voor uiterlijk vertoon niemand meer gedacht aan de kwaliteit van het geluid, wat in Ahoy' nog heel redelijk kan zijn. Maar met speaker-boxen weggemoffeld onder het podium komen zelfs de dik aangezette synthesizer-akkoorden niet over die Gabriels stem ommuren.

Vanaf het vierkante podium aan het uiteinde van de zaal loopt een veertig meter lange catwalk naar een klein rond podium midden tussen het publiek. Omdat Gabriel een microfoon op zijn hoofd draagt kan hij zich vrijelijk bewegen. Tijdens de eerste nummers doolde hij in zijn spierwitte pak als een eenzame mannequin over het plankier, terwijl zijn band op het vierkante podium achterbleef. Gabriel liet zich in zijn lichaamsexpressie niet door het moment inspireren maar werkte een bescheiden choreografisch parcours af. Peter Gabriel op het ene podium - vliegtuig-imitaties, sprongen en stramme robot-passen makend - en zijn band op het andere podium, waren niet in een blik te vangen, te meer omdat de versterking van zijn stem wèl van de kant van de muzikanten kwam.

Het repertoire bestond uit een groot aantal hits. Maar na de sterke opening met onder andere Steam en Games Without Frontiers kwam er al snel een intermezzo met uitgesponnen nummers. Tijdens het ongrijpbaar zweverige Across the River moesten alle muzikanten via een lopende band naar het andere podium getransporteerd worden, om zo een, voorspelbare, oversteek per boot uit te beelden. Bij Shaking the Tree groeide er een boompje uit het podium, bij Blood of Eden kolkte bloed over een videoscherm. En bij Digging in the Dirt verscheen er een gestileerde vuilnishoop.

Toen het publiek, doodgeslagen door deze symboliek, tussen twee nummers vergat te klappen veranderde de koers van het concert. Gabriel eindigde energiek, met nummers als Shock the Monkey en Sledgehammer. Bij Sledgehammer rende hij met zijn bassist en gitarist uitgelaten rondjes over het ronde podium, dat, zo bleek uit het persbericht, ten opzichte van het vierkante mannelijke het vrouwelijke organische moest verbeelden.