Suede zorgt voor nieuwe decadente glamourrock

Suede treedt morgenavond op in Paradiso, Amsterdam.

In Engeland spreekt men van "Suede Mania' en een Glam Rock Revival. Zanger Brett Anderson van popgroep Suede kan geen podium betreden, of het glitterhemd wordt hem van het lijf gerukt. Voor nostalgie is hij te jong, vindt hij. "Bowie's platen leerde ik kennen omdat mijn zuster ze had.'

De liedjes van Abba worden herontdekt. David Bowie en Bryan Ferry maken hun come-back. Er mag weer worden gedanst op Boney M en Sister Sledge. Nu zelfs schoenen met plateauzolen opnieuw in de mode dreigen te raken, lijkt het of de jaren zeventig nooit voorbij zijn gegaan. De Britse muziekpers maakt al enkele maanden melding van een Glam Rock Revival, met groepen als The Auteurs en Denim die zich vooral laten inspireren door twintig jaar oude voorbeelden. Roxy Music, Mott The Hoople en T-Rex zijn opeens weer hipper dan hip en de dansritmes uit Manchester kunnen op de vuilnishoop.

Met een onweerstaanbare mengeling van glamour, drama en sex manifesteerde de mooie-jongensgroep Suede zich als onbetwiste koploper van de nieuwe glamrockers. De videoclip van de hitsingle Animal Nitrate speelt zich af in een decadente sfeer van nachtclubs en darkrooms en zanger Brett Anderson verkondigde publiekelijk dat hij zich voelde als “een biseksuele man die nog nooit een homoseksuele ervaring heeft gehad.” Het (titelloze) debuutalbum kwam in opspraak door de hoesfoto van twee kussende vrouwen. Niettemin stond het binnen een week op de eerste plaats van de Engelse elpeelijst en werd de cd Suede het best verkopende debuut sinds het uit 1984 stammende Welcome To The Pleasure Dome van Frankie Goes To Hollywood.

Anderson probeert zo koel mogelijk te reageren op de "Suede Mania', al heeft hij aan den lijve ondervonden dat hij in eigen land niet meer zonder problemen over straat kan. Als zijn fans de kans krijgen, scheuren ze hem de kleren van het lijf. “Maar”, zo voegt hij er nuchter aan toe vanuit zijn Zweedse hotelkamer, “het is nog lang niet zo erg als in de hoogtijdagen van The Beatles. Bij ons vertrek uit Engeland hebben we geen gillende menigte op het vliegveld aangetroffen.”

Brett Anderson is er niet blij mee dat Suede wordt vereenzelvigd met een revival van de glamrock. “Het is een al te gemakkelijke manier om onze muziek te categoriseren. Voor zover ik het kan beoordelen, was die glamrock uit het begin van de jaren zeventig nogal eendimensionaal. Bespaar me dat we met een groep als The Sweet worden vergeleken! Daar heb ik werkelijk geen enkele affiniteit mee. De enige overeenkomst die ik kan bedenken, is dat onze optredens gepaard gaan met veel uiterlijk vertoon.”

Anderson erkent dat de muziek van David Bowie grote invloed heeft gehad op zijn ontwikkeling als songschrijver. Vooral de vroege Bowie van platen als Hunky Dory en Ziggy Stardust klinkt door in Suede's theatrale gitaarpop. “Bowie was slim genoeg om de glamrock vaarwel te zeggen op het moment dat het begon te stinken. Zijn meest interessante periode kwam wat mij betreft pas later, ten tijde van Low en Heroes. Uit die periode stamt ook mijn voorliefde voor de muziek van Brian Eno. Roxy Music heeft me nooit iets gedaan; dat is meer de afdeling van Bernard Butler, onze gitarist.

“Bowie's eerdere platen leerde ik toevallig kennen omdat mijn zuster ze had. Hij maakte onvergetelijke muziek en dat is meer dan wat je van de meeste Britse groepen van dit moment kunt zeggen. Naar mijn smaak zijn er teveel popmuzikanten die krampachtig aansluiting zoeken bij de een of andere scene. Goede muziek onstaat door individuele expressie. Ik voel geen binding met andere groepen van dit moment. De bands die ik goed vind, staan op zichzelf.”

Muziek en presentatie van Suede herinneren aan de sfeer van decadentie, die hing rond een groep als The Velvet Underground. In de Britse muziekpers sprak Brett Anderson openlijk over zijn druggebruik, als hulpmiddel om de geest te verruimen bij het schrijven van songs.

Gelooft Anderson dat een decadente levensstijl hoort bij het popsterrenbestaan? “Er bestaat geen blauwdruk voor de manier waarop een artiest hoort te leven. Ik ben voortdurend op zoek naar opwindende nieuwe ervaringen. Er zijn geen regels, behalve een onvoorwaardelijke toewijding aan de muziek. Je wordt geen goede muzikant door herone te gebruiken, Jack Daniels te drinken of op een motorfiets te rijden. LSD brengt me op perverse gedachten, maar die lenen zich nog niet per definitie voor een songtekst. Aan een plaat als de onze kun je hopelijk horen dat er meer dan dat aan ten grondslag ligt.”

Schoonheid was zijn enige drijfveer, verklaart Anderson, bij de keuze van de controversiële hoesfoto, gemaakt door Tee Corinne. “Een bevroren kus en een tijdloos moment, vastgelegd door een getalenteerd fotografe. Seksualiteit is een terugkerend thema in onze muziek, net als alle dingen die mij dagelijks bezighouden. In Engeland is het niet moeilijk om geobsedeerd te raken door seks, juist omdat het een onderwerp is waar veel taboes op rusten. Ik praat er niet graag over, want voor je het weet word je gezien als de woordvoerder van de een of andere beweging.”

Als Suede ergens voor staat, dan is dat het jeugdig elan van de nieuwe Britse popgeneratie. Niet voor niets opent de cd met een muzikale beginselverklaring in het nummer "So Young': “Because we're young / we'll take the tide's electric mind.' Gelooft hij dat popmuziek nog altijd het domein is van jonge mensen, nu de bijna vijftigjarige Mick Jagger en de "20th Anniversary Edition' van Pink Floyds Dark Side Of The Moon een onuitroeibaar aandeel in de cd-verkoop opeisen? Anderson: “Die vraag durf ik niet te beantwoorden. Van alle artiesten die er dertig jaar geleden ook al waren, is er geen een die nu nog even relevant en opwindend klinkt als toen. Van Morrison schrijft nog best aardige liedjes, maar ik denk niet dat hij het nog in zich heeft om iemands leven te veranderen. Als het vuur, de passie ontbreekt, heeft het voor mij geen bestaansrecht. Muziek is iets om voor te sterven.”