Schrijftafel

J.C. Bloems adagium "Elke verandering is een verslechtering, zelfs een verbetering' is ook het mijne. Maar soms zijn er omstandigheden die tot verandering nopen, omdat de nood een uitweg zoekt.

Niet dat gebrek aan ruimte reden was te verhuizen. Verhuizen is verschrikkelijk en ik stapelde de boeken wel op in de hoeken en op alle beschikbare tafels. Onlangs kon ik echter een verdieping erbij huren in het huis waar ik woon. Twee boekenkasten en vijf stapels konden naar boven, mijn ledikant idem, en pas toen bleek het armzalige karakter van wat overbleef. Een bijeengeraapt zooitje uit mijn studententijd, maar zelf was me dat niet eerder opgevallen.

Juist in deze dagen verhuisde een oud-leraar naar een krappere woning. Ik had hem al geschreven dat hij geen mooie meubelen bij de weg moest zetten maar mij diende te bellen, en met succes. Nu heb ik een antiek bureau en een stoel, een troonzetel, zoals Abraham Kuyper bezat als hoofdredacteur van De Standaard. Toch heb ik het nog niet over mijn hart kunnen krijgen mijn oude bureau weg te doen. Het mocht wraak willen nemen op mijn liefdeloosheid. Ik mag dan graag door het leven gaan als liberaal en toch goed-katholiek, eigenlijk ben ik vreselijk conservatief en een animist bovendien.

Mijn oude schrijftafel is in 1976 door mijn vader gemaakt toen ik ging studeren en samengesteld uit twee door een kennis afgedankte Bruynzeel-keukenkastjes, losse dragers en een joekel van een spaanplaten blad. Ik heb er al mijn tentamens aan geleerd, al mijn scripties aan getypt. Ik heb er mijn hele carrière aan zitten werken, honderden brieven aan geschreven en duizenden kranten aan gelezen.

Als het ding al geen geest had heeft het dat wel gekregen.

In stukken uiteengenomen staat het nu boven, onbruikbaar en zinloos geworden. Maar ik heb het hart niet het buiten te zetten - je verleden zet je toch niet bij de weg?