Warm

Of ik bang ben voor de dood? Welnee, de dood doet me niks. De dood is een onderwerp. Er gebeurt zo weinig in dit land, zo verschrikkelijk weinig. Vrijwel alles wat zou kunnen gebeuren hebben we aan banden gelegd. Alleen de dood. De dood, die loopt nog los.

Je praat erover. Liefst met mensen die ik een beetje ken, met wie ik kan opschieten. Met een kop thee, een glas wijn desnoods. Een plakje cake erbij, of een schaaltje zoute pinda's. En dan beginnen we over de dood. Wat we zoal hebben meegemaakt, wat we zoal hebben bedacht. Alsof het een uitgebroken schaap betreft, zo proberen we de dood in te sluiten. We zijn bedreven in dit spel. Het gaat er warm en levendig aan toe. Praten over de dood, dat is de dood niet.

Je schrijft erover. Dan zit ik lekker op mijn kamer. Een mooie wandeling in de benen. Muziekje op het apparaat, sigaartje bij de hand, zonnetje in de lucht. En een stel meeuwen. En als het dan ook nog een beetje vlotten wil met schrijven, als ik een heel intelligent gevoel krijg van het stukje dat ik onder handen heb en het beste begin te verwachten van de mensen die het zullen lezen, dan is er niets om bang voor te zijn. Schrijven over de dood, dat is de dood niet.

Morgen in alle vroegte op reis. Alles staat klaar voor een weekje Frankrijk.

Nee, op het ogenblik niet.