Bizarre wereld van gehandicapten in revalidatiecentrum

Langer Gang, zondag Ned.3, 22.26-23.43u.

Plaats een stuk of twintig jongeren tussen de twaalf en de twintig dag en nacht bij elkaar zonder noemenswaardige begeleiding en je krijgt een jungle. Emoties laaien hoog op, twijfel aan zichzelf en de hele wereld maakt vrij baan voor intense vriendschappen, onverschilligheid strijdt met hartstocht, verliefdheden krijgen vorm in wilde vrijpartijen, experimenten met drank en drugs worden afgewisseld met de meest complete landerigheid.

De film Langer Gang schildert een aantal dagen van een stel bewoners in zo'n oord. We maken ze vooral 's avonds na twaalven mee, in een bizarre nachtwereld die nu eens Dantes hel lijkt en dan weer Dantes paradijs. De jongens en meiden doen en laten alles wat je kunt verwachten van mensen van die leeftijd. Maar zij bevinden zich in een van de grootste, modernste revalidatiecentra die Duitsland rijk is, want ze zijn allen zwaar gehandicapt. En dus zien we een zwaar misvormde jongen een shaggie rollen met zijn tenen, om vervolgens woest dansend op de schoot van zijn verlamde vriendin te hopsen. We zien een vrijpartij van twee spastische mensen teder beginnen en ontaarden in een aanranding. We zien armen en handen die, ook al zien ze eruit als dorre takken, kunnen strelen en met enig kunst en vliegwerk stoer een fles whiskey aan een mond kunnen zetten. We zien een gang van rolstoelberijders aan komen snorren, iemand de krukken onder zijn lijf vandaan slaan en hem vervolgens mishandelen.

Al komt hun gedrag harder aan door hun omstandigheden, deze mensen verschillen niet van hun leeftijdsgenoten: ze doen moeilijk, ze pesten, ze lijden aan hun leeftijd en hun gevoelens. Soms zijn ze hartverscheurend gevoelig, soms onmogelijk wreed.

De maker van deze film heet Yilmaz Arslan (geb. 1968). Als kind brachten zijn ouders hem naar Duitsland, in de hoop dat hun kind daar behandeld zou kunnen worden, want Yilmaz Arslan is net zo gehandicapt als zijn acteurs. Arslan spendeerde zijn jeugd in centra als de betonnen kolos die het decor voor zijn film vormt. Het verhaal dat hij vertelt berust op eigen ervaringen, en wordt gespeeld door de invalide jongeren die eerder deel uitmaakten van de theatergroep die Arslan oprichtte. Langer Gang vertelt geen samenhangend verhaal en het biedt een verre van feitelijk verslag van het opgroeien van gehandicapten in grootschalige, technisch volmaakte, revalidatie-instituten zonder ruimte voor emotionele begeleiding. Zo bestaat het verplegend personeel uit nu en dan een schaarse witte schim in looppas en komt er niet één psycholoog of therapeut in zicht. Wat Arslan nastreefde is een gevoelsmatige impressie. En die maakte hij rauw, ruw en zonder meer onsentimenteel.