Voetbal voor de aanhangers van bezieling; Ibrox Park in Glasgow modern, comfortabel en ingericht als een godshuis; "We worden kampioen en we hebben bijna de finale gehaald'

GLASGOW, 22 APRIL. Voetbalreligie in Schotland. Niemand van de bijna 45.000 toeschouwers heeft Ibrox Park, de indrukwekkende voetbaltempel in Glasgow, verlaten als de verslagen helden van Glasgow Rangers een ronde maken langs de tribunes. Ze kunnen geen stap meer zetten. Sommigen huilen, zoals "Super Ally' McCoist, de populairste aller Schotse voetballers. Richard Gough, de bezielende aanvoerder, kan zijn bloedende hoofd niet meer oprichten. Ze strompelen voort over de omgeploegde grasmat. Van de ene kant van het stadion naar de andere. Ze zwaaien zolang ze nog kunnen. En de fans, ze blijven zingen, allemaal, minutenlang.

Wat een emotie. Geen hekken romdom het veld, geen supporters op de grasmat. Ze zijn opgestaan van hun zitplaatsen - staanplaatsen zijn er niet. En ze zwaaien en zingen, schreeuwen en klappen. De Rangers hebben de finale van de Champions League niet gehaald. Ze zijn tegen CSKA Moskou op 0-0 blijven steken. Maar ze zijn dankbaar, de fans. Een man is de perstribune opgestormd: “Ziet u, dit zijn de beste supporters van de wereld.” Wie kan dat ontkennen bij zo'n aangrijpend huldebetoon?

Pieter Huistra, de Nederlandse linksbuiten van de Rangers, zal het nooit ontkennen. Een uur na de wedstrijd weigert hij te gaan zitten. Anders krijgt hij kramp. Hij is “gesloopt”. Zoveel kracht heeft een wedstrijd zelden gekost. Maar het hoort bij de Schotse instelling. Schuifelend, apathisch, in het geruilde shirt van CSKA was hij langs de tribunes gelopen. In een roes. “We worden kampioen en we hebben bijna de finale gehaald. Dat is fantastisch voor de supporters. De Rangersfans zijn high.”

Blauw, blauw en blauw met een rode en witte rand. Zo blauw is geen stadion ter wereld. Ibrox Park, in 1902 en 1971 plaats van twee grote supportersrampen, is de afgelopen jaren omgebouwd tot een blauwe voetbaltempel. In de kleuren van de eerste club van Glasgow. Modern, comfortabel en ingericht als een godshuis. Pilaren in de hal en in de blauw gevloerde zalen waar de goed gesitueerde supporters en sponsors hun gerief vinden. Maar voor iedereen zitplaatsen op de tribune. Alleen over het voetbal zou te klagen kunnen zijn. Maar dat doet zelden iemand.

Een immens leger aan in gele hesjes en blauwe baseball-petten uitgedoste vriendelijke - vooral vriendelijk - stewards wijst de bezoekers hun plaats. Om de tien minuten lopen ze de trappen naast de zitplaatsen op en af met een stok waaraan een bord met de tekst "no smoking'. In de catacomben veel kraampjes voor drank en hapjes, met geuniformeerde bediening die aan hamburgertenten doet denken. De sfeer van Amerikaanse stadions. Een aangename sfeer.

Zo verfrissend als de sfeer is en zo swingend de passende rockmuziek voor, tijdens en na de wedstrijd, zo onheilspellend is het geluid dat de supporters voortbrengen. Maar dat is bekend van Schots voetbal. In het Hampden Park van Glasgow, het nationale stadion, ontstond ooit het voetballawaai met de meeste decibellen, de "Hampden roar'. Op Ibrox Park is het nauwelijks minder. Vanavond ook. Maar wanneer de Rangers en Celtic - op Ibrox dan wel op Celtic Park - hun oorlog uitvechten is de strijd tussen de lawaaigeesten van de beide partijen niet zonder gehoorproblemen te doorstaan.

Het is de oorlog tussen de protestanten van Rangers en de katholieken van Celtic. In geen stad ter wereld is de rivaliteit tussen twee clubs zo groot als in Glasgow. Sinds op 22 november 1988 de Schotse zakenman David Murray voor zo'n vijftien miljoen gulden eigenaar werd van de Rangers is het geloofsgeschil minder geworden. Althans die indruk wil Murray wekken. Daarom liet hij nog datzelfde jaar de katholiek Maurice Johnston, nota bene ex-Celtic, een contract tekenen. Huistra is van huis uit protestant. “Maar ze hebben er nooit naar gevraagd”, zegt hij. Hij speelt nu voor het derde seizoen bij de Rangers.

Murray mist beide onderbenen, als gevolg van een amputatie na een auto-ongeluk. Hij beweegt zich op krukken voort, maar regelt alles, hehalve de wedstrijdtaktiek die hij aan trainer Walter Smith overlaat. Murray (40) is voornemens van Glasgow Rangers een van de beste clubs van Europa te maken. Hij trok spelers aan, zelfs uit de Sovjet-Unie, en liet Ibrox Park verbouwen tot een van de modernste voetbalstadions van Europa. Bijna slaagden de Rangers er in voor het eerst in de historie de Europa-Cupfinale voor kampioenen te halen. In 1972 wonnen de Rangers de beker voor bekerwinnaars.

Voortgestuwd door de nimmer aflatende bezieling van de supporters vechten de Rangers voor iedere meter tegen CSKA Moskou. De Russen blijken balvaardiger en spelen de bal rond om duidelijk te maken dat ze een systeem hebben geleerd. De Schotten knokken, spelen opportunistisch. Ally McCoist, de spits, is de grote ster. Hij scoort bijna altijd. Scoort hij niet dan lacht hij tenminste nog. Zoals na afloop. “Heb je genoten?”, vraagt hij met een enorme grijns. “Het was een emotionele wedstrijd. Nooit zo'n emotionele wedstrijd gespeeld. Nooit zoveel kansen gemist. Ja, ik heb gehuild. I feel sorry for the fans, tell them.”

Huistra is een van de meest technische spelers. Een snelle en behendige linksbuiten met een geplaatste voorzet. Dat kun je van die talentvolle linksbuitens in Nederland niet zeggen. “Dat heb je dus wel gezien”, zegt hij met enige trots. “Ze komen hier nooit kijken”, beweert hij met enige toon van kritiek op de bondscoaches. Hij zou het hen eens kunnen bewijzen. Huistra heeft het naar zijn zin in Glasgow. “Ik heb nu een vaste plaats. Michaelitsjenko heb ik verdreven. Die hebben ze voor zeven miljoen van Sampdoria gekocht. Ik kostte een miljoen. Dat waarderen ze hier wel: Laten zien dat je beter bent, dat je er bij wil horen.”

Buiten Ibrox Park wachten de fans. Ze zingen. Een speler komt uit de hoofdingang van het stadion. Hij zet een handtekening en laat zich op de schouders slaan. Glasgow Rangers speelde 0-0 tegen CSKA Moskou. Het Schotse voetbal was niet erg overtuigend. Voetbalacademici zouden beschaamd zijn weggelopen. De aanhangers van bezieling bleven. Verrukt over zoveel hartstocht.