Tapie gunt bejaarde Goethals waarschijnlijk nog een finale

ROTTERDAM, 22 APRIL. In 1983 kondigde hij al zijn afscheid aan. “Zestig ben ik, ik vind het welletjes”, verklaarde Raymond Goethals toen. Inmiddels is de man bijna 72 jaar en nog altijd actief als voetbaltrainer. Met zijn huidige club Olympique Marseille bereikte Goethals de finale van de Champions League. Tegenstander op 26 mei in München is AC Milan.

Olympique moest in en tegen Brugge winnen om zich te plaatsen voor de eindstrijd. Bij een gelijkspel of nederlaag was de ploeg van Goethals afhankelijk van de verrichtingen van Glasgow Rangers. De Belgen hadden slechts een theoretische kans om de eindstrijd te bereiken. Ze wilden vooral revanche nemen voor de smadelijke 3-0 nederlaag in Marseille. Bovendien brengt elk punt in de Champions League 500.000 gulden op.

Na twee minuten was de hoop op een mogelijke "hel van Brugge' al vervlogen. Uitblinker Boksic scoorde na een enorme misser van linksback Borkelmans. Het was de enige treffer van de wedstrijd. Club Brugge kreeg de resterende 88 minuten slechts een paar halve kansen. De Fransen waren superieur en verzuimden de score uit te breiden. Boksic raakte na rust nog tweemaal de paal: met een fraaie kopbal en na een verfijnde solo-actie. Door zijn lengte, fluwelen techniek en honger naar het doel doet de pas 22-jarige Kroaat sterk denken aan Marco van Basten.

Voor Raymond Goethals wordt het volgende maand de vijfde Europese finale. Evenals bij zijn baas Tapie ontbreekt de grootste beker op Goethals' erelijst. Voor Bernard Tapie is het winnen van de Europa Cup 1 een halszaak, voor Goethals een mooi afscheid van een imposante trainersloopbaan. Na dit seizoen geeft hij er definitief de brui aan, zegt hij. Zijn defensieve spelopvatting is een constante bron van ergenis voor de almachtige Tapie. Die laat geen gelegenheid onbenut om duidelijk te maken dat hij, als eigenaar van de club, de eindverantwoordelijkheid heeft.

Tapie, de bluffer, wil aanvallen en heeft er met de spitsen Pelé, Völler en Boksic ook het materiaal voor. Goethals, de voorzichtige Belg, speelt het liefst vanuit een gesloten verdediging. Al drie keer zag Marseille in de Champions League een voorsprong teniet gedaan, door angstig voetbal. Tegen Brugge leek de ploeg de les geleerd te hebben. Was dat de invloed van Tapie of de inkeer van Goethals?

De lafaard die in de trainer Goethals schuilt, kwam al tot uiting in het najaar van 1973. Nadat de Belgen tegen Nederland door een ten onrechte afgekeurde treffer werden uitgeschakeld in het kwalificatietoernooi voor het WK'74 liep de toenmalige bondscoach Goethals bijna juichend de kleedkamer in. De Rode Duivels hadden toch maar mooi partij geboden tegen het befaamde totaalvoetbal van Oranje, vond Goethals. In 1991 schilderde hij, aan de vooravond van de finale van Europa Cup 1, tegenstander Rode Ster af als de betere ploeg.

Tapie begreep niets van de geboren underdog. Zijn trotse Olympique minder dan die arme Joegoslaven? De Fransen die eerder dat jaar titelhouder AC Milan hadden uitgeschakeld, verloren uiteindelijk na strafschoppen van Rode Ster. De kans om als eerste Franse club een Europese hoofdprijs te winnen ging in rook op door een lafhartige taktiek van de coaches Beckenbauer en Goethals.

Tot drie keer toe werd Goethals door Tapie weggepromoveerd tot technisch directeur. Beckenbauer, Ivic en Fernandez verdwenen weer even snel als ze gekomen waren. Goethals nam telkens weer keurig plaats op de bank. Nerveus als altijd. Met zijn geverfde haren in een prachtge lok en een sigaar in de mondhoeken.

Zijn grootste successen haalde hij in België. Met Anderlecht won hij de Europa Cup 2 en was hij ook een keer verliezend finalist. Met Standard verloor Goethals ook een Europese finale. Maar zijn tijd bij de Waalse club is ook een dieptepunt in de carrière van "Raimundo'. In Luik was hij betrokken, zelfs als hoofdschuldige, bij het omkoopschandaal van 1983. Zijn eerste landstitel na 27 jaar trainersschap werd hem ontnomen. Standard had tegenstander Waterschei omgekocht om zo de titel in de wacht te slepen. De bezetene was te ver gegaan. Goethals hing een levenslange schorsing boven het hoofd, maar het bleef bij een straf van achttien maanden.

Tien jaar later staat de man die in 1959 zijn trainersloopbaan begon bij Sint Truiden, weer in de finale van het belangrijkste bekertoernooi. Tenminste, als Tapie hem niet tussentijds ontslaat, zoals in Frankrijk de afgelopen week werd gesuggereerd. De multi-miljonair is een niets en niemand ontziende zakenman, maar heeft waarschijnlijk genoeg moreel besef om de bejaarde trainer dit ultieme succes te gunnen.