Hagen pinkt traan weg bij afscheid van "zijn' Nedlloyd

AMSTERDAM, 22 APRIL. Bier en bitterballen wil hij hebben. Bier en bitterballen voordat hij terugvliegt naar Noorwegen. Maar eerst wil hij zijn verhaal nog vertellen. Het verhaal van jarenlange strijd om meer invloed, van machteloze woede, van kritiek op het management van het concern waarvan hij aandeelhouder is geweest. Torstein Hagen wil nog één keer praten over dat transportbedrijf uit Rotterdam waarmee hij het beste voorhad maar waaraan hij zovele miljoenen verloor: Nedlloyd.

Aan de voet van de Amsterdamse Munttoren, op het terras van hotel l'Europe, blikt de Noor in de namiddagzon terug op zijn tijd bij Nedlloyd. Ruim vijf jaar geleden kwam hij er binnen als rumoerig grootaandeelhouder die zich wilde bemoeien met het beleid. Nu is hij klaar, terug bij af, verdrietig over alles wat er de laatste maanden gebeurd is. “Voorlopig heb ik het boek dicht gedaan. Ik bemoei me niet meer met Nedlloyd”, zegt hij wat gelaten vanachter zijn donkere zonnebril. “Maar, for the time being. Als ze me vragen om terug te komen ben ik bereid dat te doen”, voegt hij er aan toe. En zijn aandelenbezit? “Het is zeer waarschijnlijk dat we de resterende posities die we in Nedlloyd hebben zeer binnenkort zullen verkopen”, vertelt Hagen.

Hagen heeft Nedlloyd voorlopig even op een laag pitje gezet, vertelt hij. De komende tijd steekt hij zijn tijd in de Amerikaanse cruise-maatschappij Kloster Cruise die diep in de financiële problemen zitten. Hagen kent Kloster uit de jaren tachtig toen dat concern zijn Noorse cruiseconcern Royal Viking Cruise overkocht nadat Hagen tussen 1981 en 1984 het bedrijf na een turn-around weer winstgevend had gemaakt. Kloster nam het tegen de zin van Hagen over en stuurde hem zelfs naar huis. Nu vragen ze hem terug om de financiële malaise op te knappen. “De komende tijd zal ik veel in Miami zitten om de boel daar te reorganiseren”, zegt hij. “Ik zal daar ongetwijfeld iets hebben aan mijn ervaringen bij Nedlloyd”, voegt hij er met een cynisch lachje aan toe.

Een paar van die ervaringen zullen hem nog lang bijblijven. Zoals zijn laatste vergadering in de korte tijd dat hij commissaris bij Nedlloyd was. Hagen had na eindeloze strijd vorig najaar zijn plek verworven in de raad van commissarissen. Maar al snel brak er in de raad ruzie uit en diende de Noor op te stappen. In de laatste vergadering die hij als commissaris meemaakte, sprak hij de raad van bestuur en zijn medecommissarissen toe, tien minuten lang. Daarna kon hij zich niet bedwingen. “Ik huilde. Als een klein kind”, zegt hij na de eerste grote slok bier. “Ik was zo verdrietig over het lot van dit concern, als gevolg van het mismanagement. Ik heb veel geld in Nedlloyd gestopt, plannen gemaakt hoe het beter kon, maar er werd niet geluisterd”, zegt hij geëmotioneerd. “Toen heb ik tegen al die mensen in die vergadering gezegd: Dit is het einde. Als je niet oppast bestaat Nedlloyd straks niet meer. En dat greep me heel erg aan”.

Als hij vertelt over alle energie die hij de afgelopen jaren in Nedlloyd stak, wordt hij weer opgewonden. “Nu gooien ze er 2000 mensen uit. Dat is omdat ze jarenlang de winstgevendheid van het concern hebben genegeerd”, zegt Hagen wat furieus. Hij haalt een Financial Times van 3 maart 1993 uit zijn koffer en toont een full-color advertentie van Nedlloyd van een halve pagina groot. “Iets dergelijks heeft in The Economist gestaan. Belachelijk. Ik heb daar sterk tegen geprotesteerd. Je kunt als bedrijf dat slecht draait en miljoenen verliest niet honderdduizenden guldens in dit soort luxe corporate image-advertenties steken.”

Waarom besteedde Hagen al die jaren eigenlijk zoveel tijd aan een concern waarop hij zoveel heeft aan te merken? Was het hem alleen om het geld te doen? “Nee. Ik was erg dol op Nedlloyd. Er zat zoveel potentieel in, ik wilde dat dat er uitkwam”. Is het nu helemaal afgelopen? “Ja, in zoverre dat alle aandelen van DNO straks verkocht zijn. Maar mijn eigen 600 aandelen die hou ik. Voor de rest van mijn leven.”

Hij rekent nog even voor hoeveel hij via DNO en Marine Investment aan Nedlloyd verloren heeft. “We kochten onze aandelen voor een gemiddelde prijs van 53 gulden. De koers schommelt nu rond de dertig gulden. Dat is dus een verschil van 23 gulden. In totaal hebben we zo'n vijf miljoen aandelen gehad. 23 keer 5 dus, 115 miljoen gulden verlies. En dan reken ik de rentelasten nog niet mee.” Hij gniffelt. “Nog drie bier graag ober, en wat bitterballen erbij!”