Krokodillentranen in een horrorfilm

Candyman. Regie: Bernard Rose. Met Virgina Madsen, Tony Todd. Amsterdam, City 7; Den Haag, Odeon 1; Rotterdam, Lumière.

In het vuur van het afgelopen "Weekend of Terror', dat inmiddels is omgedoopt tot het "Festival van de Fantastische Film', onderging een afgeladen bioscoopzaal de film Candyman met gejoel en gejuich. Geen wonder, want Candyman komt in al zijn elementen tegemoet aan wie uit zogenaamde cult-overwegingen behagen schept in de horrorfilm. Er is een wreedaardig, gekweld monster in menselijke gedaante, er is een grootse, blonde, vrouw en er zijn rituele moorden met inventieve, ritueel toegebrachte, bloedende verwondingen. Daar komen horror-minnaars voor en die kunnen het maar matig waarderen wanneer er wordt afgeweken van de gebaande paden. Variaties zijn welkom, teveel originaliteit wordt niet op prijs gesteld.

Bernard Rose, de schrijver en regisseur van Candyman die enige bekendheid genoot als maker van de videoclips voor de alweer bijna vergeten popgroep Frankie Goes to Hollywood (onder andere het uitgelaten erotische "Relax') was zich dat bewust. Zijn moordenaar is een donderend spook met een haak in plaats van een hand (niks bijzonders), dat van zoetigheid houdt (vondst!) en dat zijn favoriete slachtoffers onderwerpt aan een zwerm bloeddorstige bijen. Zijn heldin is (geen vondst!) een onvoorstelbaar naëve, nieuwsgierige wetenschapster die zo gentrigeerd raakt door deze Snoepgoedman dat ze hem haar ziel verkoopt. Ze krijgt er weinig voor terug, of je moet haar postume heiligverklaring afdoende betaling vinden.

Diep weggestopt zit er wat maatschappijkritiek in Candyman, wat commentaar op de wantoestanden in de afgeleefde grotestadsjungle, wat wanhoop over de manier waarop blanken zich misdroegen en misdragen tegenover zwarten. Maar meer dan krokodillentranen worden er niet vergoten. Dit is immers een horrorfilm, in stijl gefilmd volgens de per definitie zwaarpathetische horrorconventies, met bijpassend donderend georgel als er muziek vereist is en met galmende formules als het Monster zijn bovennatuurlijke Wil doet. En dat staat allemaal eens zo goed tegen de achtergrond van een stel verfomfaaide woningwet-flats en hun met graffiti besmeurde binnenstraten.