P. LANKHORST; "Realo' als tussenpaus

Met de politicoloog drs. P. (Peter) Lankhorst (46) is de leiding van Groen Links in de Tweede Kamer vanaf vandaag in handen van een "tussenpaus'. De opvolger van Ria Beckers-de Bruijn zal de Tweede-Kamerfractie leiden tot de Kamerverkiezingen van mei volgend jaar. Als "partijleider' zal Lankhorst slechts functioneren tot dit najaar. Want dan wijst Groen Links via een referendum een nieuwe lijsttrekker en daarmee een nieuwe politieke leider aan. Zelf is Lankhorst geen kandidaat voor het lijsttrekkerschap, sterker nog, hij is bezig aan zijn laatste periode als Kamerlid.

Lankhorst, net als Beckers afkomstig uit de PPR, heeft wel de kwaliteiten, maar niet de ambitie om Groen Links te leiden. De politieke veteraan (12 jaar Kamerlid, 6 jaar raadslid in Amsterdam) zoekt naar een bestuurlijke functie op gemeentelijk niveau.

In Lankhorst krijgt Groen Links een fractieleider die makkelijk en scherp debatteert, heldere standpunten inneemt en de confrontatie niet schuwt. Zo mag hij bij volkshuisvestingsdebatten de "linkse buurman' PvdA graag herinneren aan de oude, inmiddels verbleekte, liefde voor de huurder.

Anders dan bij zijn voorganger is de dosis getuigenis en verontwaardiging in het optreden van Lankhorst niet erg groot. Binnen Groen Links geldt Lankhorst als een "realo', buiten Groen Links wordt hij gerespecteerd om zijn kennis van zaken. In de Kamer is hij wel vergeleken met de generalist pur sang, GPV-fractieleider Schutte.

Als "realo' betrok Lankhorst twee jaar geleden binnen zijn groepering een opmerkelijke stelling toen hij de verkiezingsbelofte van de jonge formatie, om de uitkeringen met vijftien procent te verhogen, neersabelde. Lankhorst zei dat de inspanningen voor het milieu die Groen Links voorstaat, offers van de inkomens vergen; niet alleen van de hogere inkomens maar ook van de laagste. Hij won het pleit tegenover de "fundi' en voormalige communiste Ina Brouwer, zijn fractiegenote die nu ijvert voor een deeltijd-leiderschap van Groen Links.

Voor de politicus Lankhorst is in één opzicht het particuliere ook politiek. Lankhorst komt in de Tweede Kamer openlijk uit voor zijn homosexuele geaardheid, waar dat niet algemeen gebruikelijk is. Bij de debatten over de wet gelijke behandeling tooide hij zich met een roze driehoek, het teken van de homo-emancipatie, en wekte hij in het parlement zowel wrevel als bewondering voor zijn stellingname.

Lankhorst begon zijn politieke loopbaan in de gemeenteraad van Amsterdam, waar hij lijstrekker was voor de PPR en met de ex-provo, gewezen kabouter en milieu-activist Roel van Duijn in de raad zat. Lankhorst liep daar tweemaal een wethouderspost mis. De eerste keer wilde hij niet omdat de juiste portefeuille niet voorhanden was, de tweede keer mocht hij niet omdat de eerste man van het CDA, Heerma, de huidige staatssecretaris van volkshuisvesting, een vertegenwoordiger van (inmiddels) een eenmansfractie niet in het college wilde.

Nu zoveel jaar later het leiderschap van Groen Links voor het grijpen ligt, kiest hij bewust voor een maatschappelijke carrière. Zo is Lankhorst een van die vertegenwoordigers van de studentengeneratie, die als vroeg-rijpe politieke activisten in de jaren zestig een omkering bewerkstelligen, daarna in de jaren zeventig posities veroverden, die in de jaren tachtig uitbouwden en nu, in de jaren negentig, zijn uitgewoed.