Twee jazzduo's David Murray & Milford Graves: ...

Twee jazzduo's David Murray & Milford Graves: Real Deal (DIW-867). Steve Coleman & Dave Holland: Phase Space (DIW-865). Distributie: Dureco.

David Bowie David Bowie: Black Tie White Noise, BMG/Arista 74321-13697-2

Jenny Arean Jenny Arean: De dame zet zich schrap. Brigadoon Bis 007

Bijlsma c.s. Amsterdam Mozart Players: Channel Classics CCS 3992 Boccherini Kwartet & Biujlsma: Channel Classics CCS 3692

Twee jazzduo's

Steve Coleman en David Murray, twee buitengewoon produktieve saxofonisten, presenteren beiden een duo cd. Tenorist Murray spoorde slagwerker Milford Graves op en speelde met hem zoals dat midden jaren '60 niet ongebruikelijk was: uitpakken, stemmen en spelen maar. Het resultaat op Real Deal heeft iets nostalgisch; ja, zo deed men dat toen. De meeste melodie komt, nogal verrassend, van drummer Graves. Zijn vellen zijn prachtig gestemd, zijn stukken hebben meer structuur dan de vier van Murray. Op Ultimate High Priest hoort men hem alleen, fraai trommelend, zingend als Misha Mengelbergs papegaai en blazend op een scheidsrechtersfluit.

Bij de duo cd van altist Steve Coleman en bassist David Holland is minder overgelaten aan het goede geluk. Vlotte "stomers' en meer bezonken stukken wisselen elkaar af, geen enkel stuk is onder de maat. Verrassend is dit niet, Coleman en Holland staan te boek als berekenende musici.

Dat de prioriteit deze keer bij iets anders ligt, maakt Phase Space bijzonder. Mooi melancholisch klinkt Hollands Dream of the Elders, heel sprankelend In Brief op naam van Coleman. Hier zijn geen koele rekenmeesters aan het werk maar mensen met "kloten'.

Ook het "vreemde' repertoire wordt met liefde behandeld. In Straight Ahead van Mal Waldron klinkt Coleman gevoeliger dan ooit tevoren en in Little Girl I'll miss you doet zijn juichende toon denken aan de beste momenten van Ornette Coleman en Charlie Parker. En daarbij dan nog die prachtige contrabas: een zuivere basnoot is doorgaans puur toeval, op deze cd lijkt het omgekeerde het geval.

David Murray & Milford Graves: Real Deal (DIW-867). Steve Coleman & Dave Holland: Phase Space (DIW-865). Distributie: Dureco.

FRANS VAN LEEUWEN

David Bowie

Na zijn mislukte comeback met de gekunstelde rockgroep Tin Machine, probeert David Bowie het maar weer eens als soloartiest. De 46-jarige popster is slim genoeg om in te zien, dat alles wat hij doet zal worden afgezet tegen zijn beste werk uit het verleden. Daarom verkoos hij opnieuw de samenwerking met Nile Rogers, de producer van Bowie's laatste artistiek en commercieel geslaagde plaat Let's Dance uit 1983. Black Tie White Noise poogt een brug te slaan tussen heden en verleden, met gastrollen van Ziggy Stardust-gitarist Mick Ronson zowel als de hedendaagse soulzanger Al B.Sure. Het instrumentale openingsnummer The Wedding bevat een letterlijk citaat uit Warszawa van het onlangs door Philip Glass tot een orkestversie bewerkte en indertijd grensverleggende album Low.

Wat sfeer betreft herinnert het nieuwe album aan Scary Monsters, de plaat waarmee Bowie in 1980 afstand nam van zijn "Berlijnse" periode met betrekkelijk toegankelijke popsongs. Ditmaal zoekt de aarts-opportunist aansluiting bij jazzdance en swingbeatritmes, met een subtiele verwijzing naar Marvin Gaye's What's Going On in het titelnummer. Trompettist Lester Bowie (geen familie) wordt in diverse nummers prominent naar voren geschoven, als solist of als "sparring partner" voor David Bowie's eigen, charmant onbeholpen saxofoonspel. Afgezien van een overbodige cover van Cream's I Feel Free en vrijblijvend instrumentaal geneuzel in Pallas Athena, toont Bowie met zorgvuldig gearrangeerde popsongs als Jump They Say en het ouderwets Bowieaanse Nite Flights dat hij de artistieke crisis van de afgelopen tien jaar te boven is gekomen.

Black Tie White Noise is het aanhoren waard, maar legt niet meer zo feilloos de vinger aan de pols van de tijdgeest als Ziggy Stardust of Heroes in de tijd dat David Bowie nog geen vakbekwaam navolger, maar een ware muziekvernieuwer was.

David Bowie: Black Tie White Noise, BMG/Arista 74321-13697-2

JAN VOLLAARD

Jenny Arean

Het was geen wonder dat de winnaar van de Annie M.G. Schmidt-prijs voor het beste theaterlied van het jaar (het bijtende Iemand moet het doen van Jan Boerstoel en Martin van Dijk) afkomstig was uit het huidige theaterprogramma van Jenny Arean. In geen jaren had ze zoveel sterk tekst- en muziekmateriaal in handen als nu, met maar liefst twee schitterend herkenbare zelfportretten (het opzwepende titellied De dame zet zich schrap en het introspectieve Wat heb ik over van George Groot en Rutger Laan), een ontroerende herinnering aan de rebelse dichter-zanger Jaap van de Merwe (Roos in je vuist / roos op je kraag / roos in de kou) en een zinnelijke ode aan Amsterdam. Daarnaast laat ze een nieuw aspect van haar talent zien in bestaande nummers als Rainbow sleeves van Tom Waits, Johnny van Randy Newman en een desolaat-jazzy gezongen One for the road.

Tijdens de voorstelling zitten de vijf voortreffelijke muzikanten in een halve cirkel om Jenny Arean heen en op de heldere cd-opname resulteert die opstelling in een nauwe vervlechting tussen tekst en muziek, zo nauw als in het cabaretgenre zelden wordt bereikt.

Jenny Arean: De dame zet zich schrap. Brigadoon Bis 007

HENK VAN GELDER

Bijlsma c.s.

De cellist Anner Bijlsma is de spil van diverse vaste of incidentele ensembles, zoals de Amsterdam Mozart Players en l'Archibudelli. Plezierig, aanstekelijk, conscientieus en stijlbewust klinken de cd's waaraan hij meewerkt met gelijkgezinden. Vera Beths en Rainer Kussmaul zijn voortreffelijke solisten in de Sinfonia concertante KV 364, met dat vervoerende Andante één van Mozarts mooiste werken.

Opwindend is de gedreven Boccherini-opname waarop Bijlsma meespeelt met het Boccherini Kwartet: zijn liefde voor deze componist kan niet beter blijken.

Amsterdam Mozart Players: Channel Classics CCS 3992 Boccherini Kwartet & Biujlsma: Channel Classics CCS 3692

KASPER JANSEN