Finnen doen nu al aan renovatie van new wave

Concert: The Walkabouts en 22-Pistepirkko. Gehoord: 17/4 Melkweg, Amsterdam. Herhaling Walkabouts: 20/5 Huntenpop, Varsselder.

De golf van nostalgie naar de popmuziek van de jaren zeventig neemt grillige vormen aan. Zelfs de "new wave' van het eind van het decennium is inmiddels aan een revival toe. Het Finse trio 22-Pistepirkko maakt hoekige robotmuziek, zoals Devo en Wire het vijftien jaar terug deden. Rookmachines, lichteffecten en een maf orgeltje moeten een sfeer oproepen van vervreemding, terwijl de als kantoorklerk verklede zanger een snerpend kinderstemmetje laat horen.

Weggestopt in het voorprogramma van dit Scandinavisch rariteitenkabinet, speelde misschien wel de meest verheffende popgroep van het moment. The Walkabouts komen uit Seattle, maar hebben niets van doen met de veelbesproken "grunge'-rage. Het vijftal maakt meeslepende folkrock in de traditie van Jefferson Airplane en Fairport Convention, met dien verstande dat de harde elektrische gitaren en de jachtige ritmes onmiskenbaar van deze tijd zijn. De teksten van zanger/gitaristen Carla Torgerson en Chris Eckman zijn verhalend en niet zelden zwartgallig, zoals dat wel vaker het geval is bij tijdloze volksvertellingen. Hun helden zijn de verstotenen van de Amerikaanse samenleving, wonend in trailer parks en op weg naar het onafwendbare noodlot.

Vergeleken bij het voorlaatste album Scavenger, klinken The Walkabouts robuuster op de nieuwe cd New West Motel. Nog altijd wordt het groepsgeluid in belangrijke mate bepaald door de bijdragen van multi-instrumentalist Bruce Wirth op mandoline, viool en een jammerende steelgitaar. Het elektrische stoomorgel van Glenn Slater blaast puffende rookwolken in Long Time Here, een gedragen ballade die niet zou hebben misstaan op het repertoire van de jonge Johnny Cash. Vol ironie kondigt Eckman "het singer-songwriter gedeelte van de show" aan, voordat hij losbarst in een luguber lied over een Murdering Stone. The Walkabouts maken gebruik van de taal van de rock & roll, maar hoeden zich ervoor om de bijbehorende pose al te serieus te nemen. Een medley van de elkaar als magneten afstotende rockklassiekers Like A Hurricane van Neil Young en Deep Purple's Smoke On The Water benadrukte dat, terwijl Carla Torgersons schattige geruite jurkje hevig detoneerde met de orkaan van geluid uit de gitaarversterkers.