NIETS OM AAN TE TREKKEN

“Deze jurk had ik nog niet eens zo lang, ik zag hem op een maandagmorgen op de Noordermarkt waar ik wel eens stoffen koop.

Ik was heel verbaasd dat hij zo goed paste en ook helemaal niet duur was. Het is echte zijde, hij is uit de jaren dertig. Ik hoefde er niets meer aan te doen, kon hem zo aantrekken. Meestal maak ik mijn kleding zelf, zo'n jaar of zeven geleden heb ik in Amsterdam een cursus patroontekenen gevolgd. Je kon in die tijd niet veel moois in rood krijgen en ik was bij de Baghwan maar wilde mooie dingen aanhebben. Toen dacht ik dat ik maar even goed moest leren hoe ik die kon maken. Ik hou van koele, gevoelige stoffen zoals zijde en kant. Ik heb het altijd prettig gevonden een vrouw te zijn zonder daarvoor mijn lichaam te hoeven veranderen. De andere kant van mijzelf te zijn; het heeft ook te maken met het durven van iets zonder nare dingen op te wekken. Als kleine jongen pikte ik dingen van mijn zusje, bh's en onderbroeken en dat soort dingen. Daar hield ik meer van dan van de buitenkant. Ik droeg nooit spijkerbroeken, die stonden mij niet, ik was heel dun en die pijpen waren meestal heel wijd. Ik vond mijzelf altijd zo klein met zo'n grote broek. In oktober '92 was ik weer terug in Amerika en heb meegedaan aan een show die Dressing for Pleasure heette. Het was in New York, maar eigenlijk in New Jersey in een hotel waar ze dat nu al zo'n jaar of tien doen. Het duurt een heel weekend, georganiseerd door mensen die iets met SM te maken hebben en daar kwamen dus ook veel travestieten. Er zijn workshops voor bondage, tatoeage en piercing. Daar komen mensen uit heel Amerika maar ook uit Europa en Zuid-Amerika. Voor Amerika was het heel progressief, je mag daar wel veel maar zelden in het openbaar. Daar heb ik deze jurk voor het eerst gedragen, voor The Belle of the Ball Prize en die heb ik met deze jurk gewonnen. Je hebt ook prijzen voor leer en rubber en dienstmeisjeskleding.''