De linkerpoot

Kreupel mannetje in de slootkant. Hij boort bedaard naar voedsel in de grond en ziet er prima uit, goed in vorm, mooi op kleur. Maar als hij loopt lijkt hij te struikelen. En steeds gaat zijn ene poot naar zijn snavel voor een paar volstrekt onnodige poetsbewegingen. Alsof-ie spastisch is.

Even verderop heeft Niko Groen hem gevangen en geringd. Blauw en aluminium links, zwart en rood rechts. Dat was in 1984, de vogel minstens twee jaar oud. Zo goed als zeker is hij op minder dan vijftienhonderd meter afstand geboren. Mannetjes nestelen dicht bij de geboorteplaats. Vrouwtjes verspreiden zich wat meer - dat voorkomt inteelt.

Jaren achtereen heeft hij telkens weer dezelfde plek bezet. Ze zijn hun nestplaats trouw, zeker als ze er hun vaste partner treffen, en nog zekerder als het eenmaal is gelukt er jongen groot te brengen. Grutto's zetten dolgraag grutto's op de wereld.

In '91 kwam hij met die poot terug. Misschien wat hagel in de flank. Souvenir van een Franse jager. Nederlandse jagers doen dat niet, die jagen niet op grutto's, die schieten ganzen invalide.

Het vrouwtje keek het even aan en heeft hem toen verstoten, voor een ander mannetje verruild.

Niko zegt: in feite loopt hij beter dan verleden jaar. Maar beter is niet goed genoeg. Om te paren moet een grutto onberispelijke poten hebben.