Column

Croissanterette

Het bruisende Bussum. Disco The Smugglers is failliet, café restaurant Prinses Margriet verdwenen, hotel Cecil veranderd in een eigentijds eetcafé en waar is De Rozenboom?

Het is met Bussum gegaan als met Spijkenisse, Terneuzen, Hardenberg, Weert en al het andere leed in de provincie. Als vertegenwoordiger in grappen kan ik het weten. Ik ken de smaak van Nederland. Al die vreselijke winkelcentra lijken zo verschrikkelijk op elkaar dat ik tijdens een wandeling door een van die plaatsen regelmatig op mijn tourneelijst moet kijken om te weten waar ik ben.

In die andere plaatsen heb ik het niet zien veranderen. In Bussum wel.

Ik ben er tweehonderd meter vandaan geboren, getogen, gepokt, gemazeld en heb de verkrachting gezien. In mijn vroegste jeugd begon het met het afbreken van het historische stadhuisje aan de Brinklaan en daarna is het doorgegaan. De smaak van wethouder Lakeman, de heldere toekomstvisie van raadslid Kehl en de revolutionaire kijk van ex-burgemeester Aantjes (inderdaad broer van) hebben het Gooise dorp veranderd in een treurigheid die zijn weerga niet kent. Een Bruna, een Free Record Shop, een Mister Minit, een Bart Smit en ga zo maar door. Natuurlijk nog een paar zaken met een hoog truttigheidsgehalte en daar kunnen de dames hun gans met de strik om de nek kopen. Bussum is Sittard, Drachten, Hilversum en Amstelveen. Bussum heeft nog wel de mentaliteit van vroeger. De VVD is uiteraard de grootste partij in deze Gooise gemeente en dat merk je nog aan veel. In de plaatselijke schouwburg valt vaker de nieuwe Opel Vectra te bewonderen dan een stukje toneel en onlangs deed de cultureel hooggeschoolde directeur nog een poging om een voorstelling van mij te slijten aan een plaatselijke spijkerbroekenboer.

Een handjeklapconstructie die in die liberale kringen heel normaal is.

Verder hangt er altijd nog wat gezonde kak in de lucht. Vorige week vertelde een meisje van twaalf mij dat een klasgenootje tegen haar zei: “Jij fietst altijd langs ons huis en als je dan een klein autootje op de oprit ziet staan is het niet van mijn moeder, maar van de werkster!” Heerlijk. Gooiser kan het niet.

Nou een beetje erger kan eigenlijk nog wel: in de Boekenweek mocht ik met een paar andere schnabbelende schrijvers een stukje komen voorlezen in een van de plaatselijke middelbare scholen. Dit werd georganiseerd door Geletterd Bussum en toen de voorzitter van dit clubje vernam dat deze stukjesschrijver annex cabaretier de zaal kwam vermaken trad hij onmiddellijk af. Geen lichtgewichten op zijn feestje. De schat bleek zelf ook schrijven als hobby te hebben en had zelf al twee, door zijn vrouw gelezen, boeken geschreven. Sterker nog: hij had daar zelf ook wel eens staan voorlezen. Lief hè?

Verder is er over het slaapdorp met zijn vele forensen niet veel te melden.

Behalve dan dat er een paar vrienden van mij wonen. En mijn broer en hij is een van de leukste mensen die ik ken.

Maar om nou te zeggen dat ik nachtelijks geplaagd word door schrijnende heimwee. Nee!

Gisteren werd ik opgeschrikt. In een krantje las ik dat Yvonne van Gennip, de koningin van Calgary, in deze woestenij een broodjeszaak gaat beginnen.

Heel Nederland heeft voor deze schat op zijn kop gestaan. Tussen 13 en 27 februari 1988 had niemand het over iets anders. De favoriete Kania werd gedegradeerd tot een pluisje. 4.11,94 op de 3000 en daarna volgden ook op de 1500 en de 5000 twee nieuwe wereldtijden, verder stak zij schalks haar tong uit naar de miljoenen televisiekijkers, werd door 60.000 mensen toegejuicht op de Grote Markt van Haarlem, maakte zelfs een rijtoer door die stad, hing veertien dagen later in Thialf vrolijk aan de koninklijke billen van Willem Alexander en werd zelfs getipt als toekomstige Prins Claus.

In haar speech in Haarlem hoopte ze voor velen een voorbeeld te zijn geweest en zelfs ik (met de mooiste vrouw van Nederland!) was een beetje op het meisje met de clownsneus. En nu doet ze dit. Een broodjeszaak in het verschrikkelijke Bussum. En dat na drie keer goud!

"Mag ik van u drie broodjes gezond?'

Verder schijn je er geen lekkere dichtslibbende roomboter te kunnen krijgen, maar uitsluitend vieze dieetmargarine. Ook dat nog.

Oh Yvonne, bel me en zeg me dat het niet waar is. Begin een modezaak in St. Tropez, een oesterbar in New York, een galery in Cannes, ga Warhol en Laurens Jan Mol promoten in Moldavië, vestig je in Praag als agente van Yves St. Laurent, ga gewoon zitten nadenken over de raadsels van de dood en doe dat in een hoog en wit kantoor aan de Amsterdamse Herengracht, lees alles van Pessoa onder een oude plataan, maar ga niet je eenmalige leven verdoen in een Croissanterette in Bussum.

Het volk heeft je naam gescandeerd, de haarscheurtjes in de fundamenten van Thialf komen door jou, de vlaggen hebben voor je gewapperd en nu moet ik je Bussumse Kadetterie binnen stappen en vragen om een half stokje.

Een half stokje wat?

Een half stokje brie.