Smakelijk heen en terug

Wandelen bleek, bij nader inzien, een vorm van actieve vrijetijdsbesteding die alleen met steun van een geheel nieuwe industrietak tot een goed einde viel te brengen.

Er kwamen luchtkussenschoenen met strepen aan te pas, vochtabsorberende sokken, ademend ondergoed, broeken met elastiek, heldergetinte regenjacks en zweetopnemende hoofdbanden. En veel uitgekiend voedsel - buitensportvoedsel - dat, mits tijdig in- en opgenomen, alle koolhydraten, vetten en eiwitten aanvulde die het lichaam bij zijn sportieve prestatie kwijtraakte. Op de naoorlogse universiteiten verschenen sportbiochemici die tot op het aminozuur nauwkeurig konden zeggen wat je allemaal nodig had op een tocht van Zwanenburg naar Halfweg. En die sportbiochemici tapten wel even uit een ander vaatje dan prof.dr. C. den Hartog die in zijn "Nieuwe voedingsleer' - waar het voeding en sport betrof - eigenlijk vooral waarschuwde tegen verstoring van de ingewanden, en die overigens "kleine hoeveelheden alcohol' bij sportbeoefening niet op voorhand wilde verbieden. Tijdens langdurige sportinspanning zou je kleine hoeveelheden koolhydraatrijk voedsel kunnen nuttigen, was Hartogs essentie.

Vandaag treffen we bij kampeer- en bergsportzaken en natuurvoedingswinkels een assortiment buitensportsnacks, mueslirepen, energierepen, tussendoortjes, vruchtenbijtjes, honeybars en Zwischenmahlzeiten dat zijn weerga niet kent. Wie even zijn best doet heeft in een stad als Amsterdam binnen een half uur zeker 25 verschillende merken en typen reep in zijn wandelrugzak. En is dan minstens vijftig gulden kwijt want de prijzen (per ons of megajoule) bedragen het twee- tot drievoudige van hetgeen voor een Nuts of Mars moet wordenbetaald terwijl, toch het bewijs niet makkelijk te leveren lijkt dat ze zoveel meer te bieden hebben.

Voor een vergelijkend onderzoek is een twaalftal repen ingekocht bij Demmenie, Carl Denig en natuurvoedingswinkel Natuurlijk, maar na consumptie van vier daarvan ontwikkelde zich een acute angst voor tandrot en een ziekelijk verlangen naar een bal gehakt, vleeskroket of frikadel. Er liggen dus nog acht "energierepen' die het in de beoordeling van de eigen beschrijving moeten hebben.

Die komt voornamelijk van de zogeheten "ingrediëntendeclaratie' die bijna steeds als los plakkertje op de reep is aangebracht omdat de Nederlandse wet andere eisen aan de declaratie stelt dan de Duitse of Oostenrijkse. 't Gedonder met die zegeltjes was voor Demmenie aanleiding bijna alle repen de winkel uit te smijten.

De plakkertjes vertellen dat de meeste energierepen 35 of 40 gram wegen (de standaard-Nuts weegt 50) en dat ingrediënten als hazelnoot, honing en gedroogde vruchten favoriet zijn. De mueslirepen bezitten ook tarwe- of havervlokken en het hoge eiwitgehalte van de peperdure "Powerplay' (Wander) komt van allerlei soorten melkeiwit. Je zou wel eens willen weten hoe schimmelgroei voorkomen wordt in de "Bijtjes' die uit geperste, gedroogde (maar ongezwavelde) vruchten bestaan.

Wie er vertrouwen uit put moet ze vooral kopen (neem dan Dr. Balke's Haselmark, dat is de duurste) en wie denkt dat het oplichterij is stopt een Mars of Nuts in de jaszak, of een gewone reep chocola. Melkchocola in de koude wintermaand, omdat puur dan gauw onbreekbaar wordt, en puur in de zomer omdat melk dan weer te makkelijk smelt. Ook erg lekker: hardgekookte eieren, en dan urenlang zwavelverbindingen oprispen. Heen en terug smakelijk, noemt men dat in Duitsland.