LERAAR "BEVRIJD'

Het hoofdartikel in NRC Handelsblad van 10 april slaat de plank mis. Als de school haar eigen personeelsbeleid mag gaan voeren dat verder gaat dan nu, is het met de vrijheid en onafhankelijkheid van de leraar gedaan.

Haat en nijd onder collega's en hielenlikkerij naar de directie doen hun intrede. Niet zo lang geleden werd men leraar om iets van het enthousiasme voor de wetenschap waarin men aan de universiteit was afgestudeerd mee te delen aan jeugdige medeburgers. Op school voelde een leraar zich verantwoordelijk tegenover de universiteit en hoopte door zijn enthousiasme althans enigen van de leerlingen te motiveren ook deze studierichting te kiezen. Er was nog regelmatig contact met hoogleraren die graag leraren-(organisaties) en inspectie adviseerden over aanpassingen van de leerstof om deze actueel te houden. De schoolleiding had alleen de functie om de inbreng van de diverse leraren te coördineren, maar de school of het ministerie hadden, afgezien van elementaire eisen van deugdelijkheid, verder niets te maken met leerstof of lesmethode, daar lag en ligt hun competentie ook niet.

De miljarden die sinds het einde van de jaren zestig zijn uitgegeven, hebben het tegendeel van verbeteringen in het voortgezet onderwijs teweeggebracht. De bemoeienis van de overheid met de inhoud van het onderwijs heeft het initiatief en enthousiasme van leraren de nek om gedraaid met alle gevolgen voor het peil van het onderwijs en de animo om het leraarsvak te kiezen. De hoogleraren hebben hun handen van het voortgezet onderwijs afgetrokken.

In plaats van een verder doorgevoerde betutteling verlangen de leraren naar een bevrijding van de sociale druk, waardoor hun specifieke deskundigheid, namelijk die op het eigen vakgebied, weer de belangrijkste drijfveer wordt om het onderwijs te dienen. Dat is ook de beste manier om het respect van de leerlingen te herwinnen. Misschien krijgen ook de hoogleraren zo weer belangstelling voor het voortgezet onderwijs.