Gespecialiseerd in het presenteren van nieuw talent

The Ed Sullivan Show, Ned.3, 18.17-18.50u.

Wij, die het alleen maar van horen zeggen hebben, zullen waarschijnlijk nooit begrijpen waarop nu precies de reputatie van Ed Sullivan gebaseerd was. We zien een ietwat kromme man met een norsig Nixon-hoofd die weinig meer te berde brengt dan een fantasieloze aankondiging van het volgende nummer, want hij was geen talkshow host en geen komiek - hij was alleen maar Ed Sullivan, de man die tussen 1948 en 1971 op meer dan duizend zondagavonden voor het Amerikaanse tv-station CBS de Ed Sullivan Show presenteerde. Misschien was hij nog het meest van alles de producer van zijn show, degene die niet alleen de grootste sterren van het land wist te contracteren, maar vooral ook gespecialiseerd was in het presenteren van de nieuwste talenten. Een optreden in zijn show betekende een goedkeuringsstempel; wie bij Sullivan was geweest, wàs Iemand.

Aan de 25 compilaties die vanaf heden bij de VARA te zien zijn, in de vroege vooravond, is al helemáál niet meer af te lezen waarom Ed Sullivan zo populair was. Het zijn zwaar verknipte programma's, kennelijk per kilo te koop op de internationale tv-markt en bedoeld als goedkope zendtijdvulling. Kop of staart hebben ze niet meer, laat staan de roezemoezige sfeer van een rechtstreekse uitzending uit een theater in New York. Alleen het optreden van de gasten is overgebleven - en daar zaten, te oordelen aan het programma van vanavond, ook heel wat eendagsvliegen tussen.

Die eerste, ongedateerde aflevering moet uit 1969 zijn. Sullivan bevond zich toen al in zijn nadagen en had weinig zichtbare affiniteit meer met het jonge volkje dat op dat moment de muzikale toon aangaf. Waarschijnlijk hield hij meer van de Italiaanse nachtclubzanger Gino Tonetti, die die avond een optreden verzorgde, dan van de Jackson 5, met het frenetieke solozangertje in wie met geen mogelijkheid Michael Jackson meer te herkennen valt. Hij was toen tien jaar oud en oogde als een gedrild kereltje met ritmische beentjes en een onuitwisbare grijns op de koontjes. De rest van de uitzending was, afgezien van een zangeres met een verbijsterend goede Streisand-imitatie, onmiskenbaar tweederangs.

De aantrekkingskracht van de serie schuilt voor ons natuurlijk in die archiefbeelden. Volgende week is Mick Jagger vele jaren jonger te zien, dat belooft ook wat.