Pantoffelheld

In jaren die voorbij zijn was Lothar Matthäus voor Nederlandse supporters een uitgesproken "typische Duitser': een grote bek, een arrogante houding. Weliswaar ook een begaafd voetballer, met fraaie tempoversnellingen, daverende schoten en soms uitgekiende combinaties, maar dat alles gestoken in een jasje waarvan de kleur velen onzer niet beviel. Niettemin duidelijk een speler met leiderskwaliteiten. Als zodanig past hij best in het rijtje Fritz Walter - Uwe Seeler - Franz Beckenbauer. Niettemin is het niet toevallig, dat hij verreweg de minst-populaire van dit trio is. Seeler en Beckenbauer werden op handen gedragen. Van de laatste mag men aannemen, dat hij zijn populariteit zorgvuldig heeft gekoesterd. Beckenbauer had en heeft een charmante lach altijd binnen mondbereik, terwijl Seeler als Hamburger dat koelere Noordduitse in zijn optreden had. Maar Uwe maakte alles goed via zijn hartverwarmend enthousiasme.

Vanavond speelt Matthäus zijn 98e interland (tegen Ghana). Hij jaagt op het record van Franz Beckenbauer, dat op 103 staat. Lothar is terug van zijn Italiaanse periode bij Inter en kwam in München met zwaar-gescheurde kruisbanden. Het duurde bijna vijf maanden eer hij kon worden opgesteld en nog langer eer hij weer enigszins in de buurt van een voor hem acceptabele vorm kwam. Die is er trouwens nog maar nauwelijks. Weliswaar scoorde Jan Wouters afgelopen zaterdag met een schitterende volley vanuit een situatie waaraan een hoekschop van Matthäus was voorafgegaan, maar tevreden zijn de Bayern over hun captain nog lang niet. Datzelfde geldt voor bondscoach Berti Vogts. Nadat de nationale ploeg, aangevoerd door Matthäus, op trieste wijze met 1-0 van de Schotten had gewonnen, moet Vogts gezegd hebben dat van een aanvoerder als Matthäus meer verlangd mag worden dan het uitwisselen der vaantjes. Daar staat dan tegenover dat de kapitein veel doorzettingsvermogen heeft getoond tijdens zijn gevecht tegen opspelende blessures en minder gewillige spieren. Misschien kan hij niet beter.

Het journalistiek soms bedenkelijke blad Bild heeft de come-back van de voormalige onomstreden beste voetballer van Duitsland een tijdje aangekeken en dezer dagen besloten met alle kanonnen op hem los te branden. “Is Matthäus een pantoffelheld?” vraagt men zich nu af. Dat kwalijke verhaal gaat over het huwelijk van de voetballer met een Zwitsers-Italiaanse dame uit de showbusinesss. Lolita Morena die achter een eigen carrière aanjaagt, waarbij die van Lothar naar het tweede plan zou worden verwezen. Voor wie aan dat relaas schouderophalend voorbij wil gaan, heeft Bild nog andere potjes op het vuur. De ster leeft in onmin met Bayern-manager Uli Hoeness, die de arrogantie van Lothar zat schijnt te zijn. Beide heren hakken op elkaar in, wat vooral onthutsend kan werken op diegenen die ervan uitgaan dat een man met een goed schot in de benen automatisch ook louter intelligente dingen zegt, als er een camera of een journalist in de buurt is.

Topvoetballers hebben wel de plicht om zo positief mogelijk in de openbaarheid te verschijnen, maar kunnen daar niet onder alle omstandigheden aan worden gehouden. Indien Matthäus al een argument heeft dat ontlastend voor hem werkt, dan is het zijn leeftijd. Tweeëndertig jaar en slopende seizoenen achter de rug. Dan valt het niet mee om al die aanstormende twintigers de baas te blijven, de clubmanager op afstand te houden en bovendien nog alle sensatiebladen buiten de deur. Zo'n man is niet alleen voetballer, hij is een mega-ster, of hij wil of niet. Hij kan nog een paar jaar mee in zijn vak en als het een tikje mee zit, zal hij af en toe nog een subliem doelpunt maken. Maar de daling is ingezet. Pantoffelheld of niet.