De Moor kan gaan

Partijvoorzitter Felix Rottenberg wil van de PvdA weer een "frisse, doorstromende club' maken, met "nieuw elan' en "jong en aanstormend talent'.

Ik vrees dat zelfs hectoliters jong bloed de bleekzuchtige partij niet meer op de been zullen helpen.

Jonge politici zijn politici die nog niet lang genoeg meelopen om schandalen op hun naam te hebben staan.

Frisse politici zijn politici die nog geen tijd of gelegenheid hebben gehad om corrupt te worden.

Alle politici - oud of jong, socialist of geen socialist - delen in de malaise waarin het publieke oordeel over de politiek is komen te verkeren.

Bij politiek denkt de kiezer op dit moment aan corruptie (Italië), aan onvermogen (Bosnië) en aan een boterham met tevredenheid (Nederland). Toen een jaar of wat geleden alle politici van de wereld zich, tijdens de mondiale milieuconferentie in Rio, eendrachtig en gulzig op de natuur stortten, wisten de kiezers maar één ding zeker: nu kon je er donder op zeggen dat er van de natuur geen spaander heel zou blijven.

Voeg daar het Nederlandse gehakketak over benepen details bij, en je begrijpt waarom steeds meer kiezers zelfs hun laatste interesse in de politieke discussie hebben verloren en schouderophalend de politici hun rug toewenden, of het een karavaan betreft die ijdel blaft en voorbijsloft.

Want zeg nu zelf, alles wat in Nederland voor grandioze politieke affaires doorging, de OV-jaarkaart, de paspoortkwestie, het euthanasie-debat, de zorgzame samenleving, over dit soort, nu ja, lilliputter-aangelegenheden kan zich toch alleen nog een columnist druk maken die, in een verscholen hoekje van Het Financiëele Dagblad, schrijft onder het welgekozen pseudoniem Drs. Muggezifter?

Ik vrees dat je nauwelijks kunt zeggen dat tot de politici het besef is doorgedrongen dat de grote puinhoop die er nu in Europa heerst niets is dan de repercussie van wat ze er zelf van hebben gemaakt.

Ik vrees dat door alle maniertjes waarmee ze de democratie omzeilen - hun angstig vasthouden aan eigen loopbaan, hun onwil om na een onvoldoende op te stappen - de democratie op hun hoofd zal neerdalen om daar voorgoed uiteen te spatten.

Ik vrees dat de hoeders van de democratie zich te weinig bewust zijn van het feit dat ze tot aan het graf verzorgd worden op kosten van hun kiezers, en dat ze niet altijd aan de verdachtmaking weten te ontsnappen, door de manier waarop ze hun kaste in stand houden en steeds weer met aanstormend, jong bloed willen uitbreiden, dat ze de maatschappij niet dienen maar er op parasiteren.

't Irritante daarbij is dat ze ook nog voortdurend uitroepen hoe fatsoenlijk ze zichzelf vinden. Zie, om weer naar de socialisten terug te keren, de rol van de PvdA in het illegalen-debat, toen ze zondebokken gingen zoeken in plaats van de puinhopen te restaureren die ze zelf bij hun potentiële achterban hadden aangericht.

De slechte naam van de politiek en het valse etiket van het socialisme, die combinatie is te sterk om de PvdA nog te kunnen redden.

Dat is geen kwestie van oud of jong.

Het socialisme heeft zijn taak gedaan, het socialisme moet gaan.

Alles waar de socialisten materieel naar streefden is bereikt, op een royaler wijze dan ze zelfs maar hadden kunnen dromen. Hun proletariërs kregen vele malen meer dan op hun oorspronkelijke verlanglijstje stond.

Wat ze nu aan het doen zijn is krampachtig een partij redden, een vereniging met alle functies die daar aan vastzitten.

Er zou hun - wat het oude socialisme betreft - alleen een ideëel, geestelijk aspect resteren, maar op dat terrein is het armoe troef en schraalhans keukenmeester.

Materieel is de PvdA overbodig, en geestelijk een nulliteit, dus moet ze zichzelf opheffen, ze kan gerust verdwijnen.

Doet de partij het zelf niet, dan doen de kiezers het wel.