Een bont gezelschap met paardestaart

De boterhammen met kaas worden plichtmatig naar binnen gepropt. Een zelf meegebrachte pot Achar moet de weinig smakelijke hap na de wedstrijd op Aziatisch peil brengen, maar de Indiase hockeyvrouwen smachten natuurlijk naar een echt warme en pikante maaltijd.

Liefst drie op een dag. Na Veldhoven en Oss is het nu ook in Utrecht op culinair gebied behelpen voor de selectie. India bereidt zich voor op het kwalificatietoernooi voor de World Cup in Spanje. Afgelopen week speelden de vrouwen drie oefenwedstrijden tegen Nederland. Na een 5-0 en een 4-0 nederlaag in Brabant verliezen ze met 5-0.

Nederland wint afgetekend op het kunstgras van Kampong, waar enkelen van de paar honderd aanwezige toeschouwers de vrouwelijke arbiter uitmaken voor thuisfluitster. Het publiek wil meer spanning. Met een geschatte gemiddelde lengte van 1.60 meter legt India het op snelheid en hardheid af. En de fysieke tekortkomingen worden niet verdoezeld door een eventuele, onnavolgbare techniek. Daar hebben hun mannelijke collega's een patent op. Twee strafcorners in de slotfase krijgt India, het resterende deel speelt zich af rond de eigen cirkel.

Volgens India's coach M.K. Kaushik is het vooral een mentale kwestie. Zijn meisjes kijken te veel op tegen hun tegenstander, die toch ook niet echt door de wol geverfd is. Kaushiks selectie is gemiddeld 19 jaar. De oudste speelster is 26, de jongste 16. De bondscoach is nu twee seizoenen bezig om de jaren zeventig te doen herleven. Toen werd India vijfde op een wereldkampioenschap. In 1980 zelfs vierde bij de Olympische Spelen van Moskou, maar daar ontbraken door een politieke en sportieve boycot alle toplanden. De 38-jarige Kaushik heeft de ervaring om het tij te keren. Hij speelde voor India tientallen interlands.

De coach wordt tijdens deze reis bijgestaan door Lima Ratra, de manager. Geen vlot babbelende pijproker, maar een zilvergrijze dame die tegen de zeventig loopt. Als speelster was zij al actief in het koloniale tijdperk onder de Britten. Mevrouw Ratra is de moederfiguur, die waakt over haar kroost. De meeste meisjes zijn voor het eerst ver weg van huis. Een buitenlandse trip is sowieso ongewoon. Vrouwenhockey in India is meer een tijdverdrijf dan een topsport. De bond telt slechts 400 vrouwelijke leden, 4000 mannelijke. Geen hoge aantallen, want sport in India is op Britse leest geschoeid is. Kinderen leren het spel niet op een club maar op de scholen. Er zijn dus miljoenen ongeorganiseerde hockeyers.

India kent de public school en de government school. De eerste is, anders dan in Engeland, juist elitair van aard. De priveschool waar de rijkere kinderen onderwijs genieten. Sport neemt een belangrijke plaats in op het lesrooster. En hockey is na cricket India's meest populaire sport. De vrouwen leggen het echter af tegen de mannen, zoals de hele maatschappij in het voordeel van de laatsten spreekt. Nog steeds worden vrouwen vermoord door hun echtgenoten, die door opnieuw te trouwen een tweede bruidsschat hopen te versieren. Mede dank zij het premierschap van Indira Gandhi en het succes van de vrouwenbeweging is er de laatste tien jaar veel verbeterd. In de huidige selectie zitten voornamelijk studentes, een enkele scholiere en een paar werkende vrouwen. Een speelster is getrouwd. De groep bestaat voor het grootste deel uit hindoes en is verder onderverdeeld in vier sikhs (de beroemde Singh-clan), twee katholieke meisjes en een gematigde moslim-aanhangster. Een bont gezelschap dat in Utrecht eendrachtig een paardestaart voert. Bij Nederland is de staart dit keer niet in de meerderheid.

Ook op modegebied blazen de Indiase vrouwen hun partijtje mee, getuige de wielerbroeken die sommige speelsters onder hun rokje dragen. Niet wegens de vermeende kuisheid, want de hindoe-cultuur tolereert blote benen. In het naburige Pakistan spelen de vrouwen wel in lange broek en op ommuurde velden, waar nieuwsgierige jongetjes een tipje van de sluier oplichten door stiekem over de omheining te klimmen. De Pakistaanse dames vertonen zich niet op de internationale velden. India is reislustiger. Na vijf dagen Nederland volgt nu een week Duitsland. Op de vraag of de meisjes meer vertrouwen hebben in de Duitse keuken, wordt misprijzend geglimlacht. Mevrouw Ratra belooft dezelfde avond nog op zoek te gaan naar een Amsterdams restaurant, dat wel aan de verwachtingen van haar pupillen voldoet.