Gedachtenkronkels en een harenborstelballet

Voorstelling: Ik vier mijn jas door Jeugdtheaterwerkplaats Alkmaar, vanaf 6 jaar. Tekst naar Toon Tellegen. Regie: Frances Sanders. Spel: Roos Blaauboer en Marjan Geveling. Gezien: 4/4, Polanentheater Amsterdam.

Voorstelling: Zingende benen door Wederzijds, vanaf 6 jaar. Spel en idee: Ilja Tammen en Lies van der Wiel. Gezien: 7/4, Amsterdam.

Vlak na elkaar zag ik twee bescheiden voorstellingen die een aardig beeld geven van de uitersten waartussen het theater voor jonge kinderen zich beweegt. Ik vier mijn jas van Jeugdtheaterwerkplaats Alkmaar is gebaseerd op de dierenverhaaltjes van Toon Tellegen. Twee actrices spelen Tellegens belangrijkste protagonisten, de mier en de eekhoorn, en veranderen via maskers waar nodig even in mug, slak, vlieg of zwaan. Ik vier mijn jas heeft de vorm van een vertelling met gespeelde dialogen. De korte scènes worden versierd met een liedje en een dansje. Alle eer is voor Tellegens grillige gedachtekronkels en voor zijn filosofische overpeinzingen. De taal is de prima donna. De eenvoud en de intimiteit van de theatrale presentatie bieden de ruimte daarvan te genieten.

Hoe anders ligt dat in Zingende benen van Wederzijds. Het woord is daar aan het lijf en aan de beweging. In de associatieve beeldenreeks waaruit de voorstelling is opgebouwd, vormt het moment dat er een warrig verhaaltje wordt voorgelezen zelfs een storende handeling. De twee actrices laten zien met hoe weinig middelen je ook in het lelijkste klaslokaal theater kunt maken. En ze doen dat op een dermate aanstekelijke manier dat je zo mee zou willen doen.

Er is één lamp, er is een gordijn, er zijn twee stoelen en twee podia ter grootte van een flinke kist. Uit de taperecorder komt (té harde) klassieke muziek, waarop in samenspel met alle attributen inventieve bewegingspatronen tevoorschijn getoverd worden. Een harenborstelballet en een woeste dame die zich vastdraait in haar fluwelen robe krijgen tegenwicht in een verdrietige wandeling met een dode vogel. Tegen het einde van de voorstelling ontsteekt een actrice lucifers om iets moois te zien en ook voor het donker daarna "om het me allemaal te herinneren'. Ik vermoed dat in de herinnering van de toeschouwers de beelden uit Zingende benen nog lang na zullen gloeien.