Spelen alleen een schitterende muur van regen

Voorstelling: Camel Gossip II, door Dogtroep. Script en artistieke coördinatie: Threes Schreurs. Gezien: 7/4 in Schram Studio's, Amsterdam-Noord. Aldaar t/m 2/5 (uitverkocht).

Dogtroep - zijn dat niet de lui die vaak middeleeuws ogende spektakels ensceneren met vuurspuwende draken, brandende karavanen en waterspuitende staketsels in de open lucht? Ja, dezelfde.

Tijdelijk zijn deze alsmaar rondreizende kermisklanten neergestreken in de fabrieksachtige loods van een studio-lokatie aan de rafelrand van Amsterdam, die tot dusver vooral werd gebruikt door repeterende theatergroepen. En in die loods hebben ze iets kunstigs in elkaar geknutseld dat met enige goede wil kan worden gezien als een voorstelling die begint met droogte en eindigt in overmatige neerslag.

Bezienswaardig is de Dogtroep bijna altijd. Ook nu zijn er weer taferelen gemaakt waarop ik mijn ogen uitkijk: het detaillistische gedoe van een kereltje in een hellend kamertje op de rand van een plateau, een broeikas-achtig bouwsel met honderden lege flessen, klappertjesvuurwerk uit de nok en vier identiek bepruikte dames op een rijtje, met doorzichtige handtassen op schoot, waaruit ze af en toe een teug nemen om een gorgelende conversatie te voeren. Prachtig bedacht, allemaal - en men moet het vooral niet willen interpreteren, want er valt niets te interpreteren.

Enerzijds is dat een hele opluchting, want betekenistheater is er al genoeg. Anderzijds houd ik er meestal een onbevredigd gevoel aan over.

Een voorbeeld. Vijf dames doen unisono en synchroon, hoog boven de speelvloer, een ferme plas die recht naar beneden klettert. Daar beneden draagt een bedrijvig mannetje gootjes aan om het water op te vangen en in lege flessen te laten stromen. En dan?

Dan doet hij verder niets met die flessen; er begint gewoon een andere scène. Ieder beeld - dat is mijn belangrijkste bezwaar - kan straffeloos door duizend andere worden vervangen. Iedere voorstelling is een toevallige reeks van taferelen zonder dwingende rangschikking. Was er maar eens iemand die van al deze fabelachtige verzinsels een echte voorstelling maakte, met een samenhang, een interne logica en een effectieve timing. Nu is er alleen het suggestieve geluidspatroon met de tuba's, dat de Dogtroep altijd begeleidt.

Het meest spectaculaire van de hele voorstelling is ongetwijfeld een muur van regen, neerdalend over een breedte van vele meters, waardoor het lijkt alsof de spelers daarachter te zien zijn door een fijnmazig scherm.

Twintig minuten lang blijft die regen ritselend neerplenzen. Mooi, ja zelfs schitterend. Maar er wordt vervolgens geen dramatisch gebruik van gemaakt; het is alleen maar mooi. Toen het eindelijk ophield met regenen, was ik er al minstens vijf minuten op uitgekeken. En toen de watervlakte op de vloer aan het slot werd beschenen door een vuurtoren, dacht ik, toch nog interpreterend: aha, het gaat als een nachtkaars uit.