Japanse meidengroep: twisten met Barbie

Concert: Shonen Knife. Gehoord: Melkweg, Amsterdam

Bij het Nederlandse debuut van het trio Shonen Knife stond het balkon van de Melkweg vol met trotse Japanners. Net als een groot deel van de rest van het publiek moesten ze lachen om wat ze zagen. Want de vrouwen van het Japanse Shonen Knife lijken in uiterlijk en presentatie één grote persiflage op het verschijnsel meisjesgroepen. Naoko, Michie en Atsuko dragen lange pruiken zoals The Ronettes, hebben alle drie hetzelfde jurkje aan met een gekleurd hartje midden voor en hun stemmen klinken als die van achttienjarigen.

Maar het uit Osaka afkomstige Shonen Knife bestaat sinds 1982 en de leden zijn ergens in de dertig. Enkele jaren geleden verscheen er al een lp met de titel Everybody Wants His Own Shonen Knife waarop Amerikaanse 'underground'groepen als Sonic Youth en L7 nummers van Shonen Knife uitvoerden.

Maar het duurde tot eind 1992 voor de eerste cd van Shonen Knife zelf hier uitgebracht werd. Hoewel op Let's Knife allemaal eigen nummers staan, heeft ieder liedje wel een intro of een refrein dat verwijst naar een bestaand nummer. Invloeden van meisjesgroepen uit de jaren zestig, als The Shangri La's en de Motown-pop, worden verwerkt tot luchthartige nummers met teksten die het kinderlijk universum van de drie dames verraden. "I'm gonna eat jelly, jelly, jelly beans/ You're gonna eat cherry, cherry, cherry drops/ I'm gonna eat jelly, jelly..(enzovoort)' in "Flying Jelly Attack' of de lofzang op de fiets in "Cycling is Fun' en die op Barbie in "Twist Barbie'.

In de Melkweg benadrukte zangeres/gitarist Naoko Yamano nog hun anti-rock 'n roll-houding door als indrukwekkendste herinnering aan een vorig bezoek aan Amsterdam de Poezenboot in het Singel (waar zwerfkatten opgevangen worden) te noemen. Naoko en bassiste Michie Nakatani bogen na de nummers en als Naoko een sprong gemaakt had met haar gitaar keek ze geschrokken de zaal in. In hoog tempo werden de nummers achter elkaar gespeeld. De strakke drums met de afgepaste roffeltjes, elementaire slaggitaar en houterige bas gaven de drie heldere meisjesstemmen vaart, die het Engels van hun teksten brachten alsof ze het achterstevoren uitspraken. En toen Michie het publiek wilde vertellen dat ze van hun hield, klonk dat als "I Rough You'.