Op het Malieveld verrijst een tennisstadion met opstallen

ROTTERDAM, 7 APRIL. De lokatie mag misschien verbazing wekken, de tennisbond had nauwelijks keus, zegt voorzitter Ruurd de Boer. Er is in Nederland nu eenmaal geen groot tennisstadion en op geen enkel park is voldoende ruimte om de klanten voorzieningen te bieden die ze gewend zijn bij een grote wedstrijd. Dus wordt er voor één week een gravelbaan, toeschouwersaccommodatie voor zevenduizend bezoekers en bijbehorende opstallen uit de grond gestampt op het Malieveld in Den Haag. De kosten van de operatie worden geraamd op zeker driehonderdduizend miljoen gulden. Op te brengen door sponsors wel te verstaan.

Twee opties waren er begin deze week nog over: het Vrijthof in Maastricht en het Haagse Malieveld. Beide gemeenten voldeden aan enkele belangrijke eisen van de Internationale Tennis Federatie: een Davis-Cupduel moet worden gespeeld in of dichtbij een grote stad en er moet een internationale luchthaven in de nabijheid zijn. Verder is goede infrastructuur een vereiste.

Maastricht viel gisteren af. Het gemeentebestuur zag op tegen de kosten van ƒ 100.000 die het evenement met zich mee zou brengen. Den Haag bleek wel bereid de diensten ter grootte van dat bedrag te verlenen. Het gaat daarbij om onder meer het gratis ter beschikking stellen van het Malieveld en de daaronder geleden parkeergarage en ontvangst van de spelers.

De tennisbond, die eerder “plezierig zaken deed” met Den Haag toen in Houtrust Sport de Davis-Cupwedstrijden tegen Zwitserland en Uruguay gespeeld werden, kwam daardoor snel tot overeenstemming. “Er is in ons land geen enkel tennispark te vinden waar je dit evenement kunt houden”, aldus De Boer. Ede, waar in het verleden een groot graveltoernooi werd gehouden, heeft in zijn ogen als nadeel dat het VIP-dorp daar in een hal moet worden ondergebracht hetgeen in hartje zomer (de wedstrijd tegen Zweden wordt 16, 17 en 18 juli gespeeld) tot onaangenaam hoge temperaturen kan leiden.

Grootste obstakel in Den Haag is echter het ontbreken van een baan. Die moet nu speciaal voor deze gelegenheid worden aangelegd. Een vertegenwoordiger van KWS, een van vijf grootste bedrijven die zijn gespecialiseerd op dat gebied, zegt dat het Malieveld over een oppervlakte van zo'n driehonderd vierkante meter moet worden afgegraven tot een diepte van circa 25 centimeter. Minder diep dan voor een permanente baan omdat de baan niet vorstbestendig hoeft te zijn, maar wel diep genoeg om het risico te vermijden dat er iets op de kwaliteit valt aan te merken, “want alle ogen zijn wel gericht op kwatta”.

Een gravelbaan wordt uit verschillende lagen opgebouwd. Na het aanbrengen van drainage moet een laag van 15 centimenter matig fijn zand worden opgebracht, gevolgd door tien centimeter dik afgewalste lava, dat wordt gewonnen in de Eifel, waarna ongeveer drie millimeter gemalen rode baksteen (gravel) wordt opgebracht. De kosten van aanbrengen en verwijderen bedragen ongeveer vijftigduizend gulden. Rondom de baan komt een tribune te staan die plaats moet bieden aan zevenduizend toeschouwers. “Een aantal dat we zeker denken te halen, al heeft een Davis-Cupwedstrijd in ons land tot nu toe nooit meer dan vierduizend bezoekers getrokken”, geeft De Boer toe. “Maar inmiddels hebben we al heel wat verzoeken gekregen van tennisclubs die met bussen naar de wedstrijd willen komen.” Volgens een woordvoerder van Van Bijnen in Nieuwkuyk, dat tribunes verhuurt, moeten de kosten voor zo'n accommodatie, “met VIP-loges en inklapbare kuipjes” geschat worden op honderdduizend gulden. Daarnaast moet op het Malieveld een heel tentenkamp worden opgericht waar hospitality-units voor eregasten en sponsors zijn onderbracht en tevens de catering en - in geval van slecht weer - schuilplaats is voor de toeschouwers.

De keuze voor de gravelbaan heeft de mogelijkheid gecreëerd voor deze grootse aanpak. Bondscoach Stan Franker is na overleg met de spelers tot deze beslissing gekomen omdat Stefan Edberg, de eerste man van de Zweden, op die ondergrond nog geen grand-slamtoernooi heeft gewonnen. Overigens hebben de twee hoogstgeplaatste spelers van Nederland, Richard Krajicek en Paul Haarhuis, nooit eerder op gravel tegen Edberg gespeeld. Wel op hard court. Krajicek won tweemaal van de Zweed (in 1991 in New Haven en in 1992 in Tokio) en verloor in vijf sets op de US Open, Haarhuis verloor in 1992 in New Haven van Edberg.