Facelift voor een monument

ROTTERDAM, 6 APRIL. De Europese klassiekers van het tennis hebben een probleem. De populariteit van de sport groeit explosief, maar tennisparken als Wimbledon en Roland Garros zitten gevangen op een te klein grondgebied waar uitbreiding nauwelijks mogelijk is of stuit op bezwaren van omwonenden.

Roland Garros, dat met een oppervlakte van zes hectare slechts een derde van de ruimte van Wimbledon ter beschikking heeft, dreigt helemaal uit zijn voegen te barsten maar zag vorig jaar het begin van de uitbreidingswerkzaamheden stuklopen op standvastige milieugroeperingen die op die plaats in de Parijse voorstad Boulogne meer behoefte zeiden te hebben aan groenvoorzieningen.

Wimbledon is in zijn voorbereiding nog niet zo ver, maar ziet wel de rij wachtenden op Church Road met het jaar langer worden. Het aantal belangstellenden voor een toegangsbewijs zwelt aan tot een angstaanjagend groot leger ontevreden tennisfans. De accommodatie, in 1922 na de verhuizing van Worple Road in gebruik genomen, is daar eigenlijk al lang niet meer op berekend. Vooral op de laatste dagen niet, als de toppers over blijven en er nog slechts op een paar banen wordt gespeeld. Verhuizen is dan een mogelijkheid, zoals grand-slamtoernooien in de nieuwe wereld hebben gedaan: de US Open bijvoorbeeld of het open Australische tenniskampioenschap. Maar die missen dan toch juist dat speciale tintje dat het gravel van Parijs, het gras van Londen wel hebben.

Wimbledon heeft inmiddels een beslissing genomen. Het 71-jaar oude park blijft in gebruik, want het "heilige gras' - de in onbruik geraakte ondergrond - moet het bijzondere karakter van het toernooi blijven waarborgen. Wel is er een ambitieus bouwprogramma ontwikkeld waardoor in de volgende eeuw de toeschouwersaccommodatie met een kwart zal zijn uitgebreid. Opmerkelijkste verandering is de verplaatsing van baan 1, die nu nog aangebouwd is tegen het centre court maar in de toekomst elders op het terrein zal verrijzen.

Er is nog geen bouwvergunning, er zal niet voor 1995 worden begonnen met de werkzaamheden en het zal daarna drie jaar duren voordat de nieuwe baan 1 gereed is. Alleen het gras heeft al twee jaar nodig om het stadium van volkomenheid te bereiken. Het nieuwe stadion zal voldoen aan de hedendaagse eisen, maar moet qua vormgeving en inrichting evenzeer volledig passen in de historische omgeving. Het ovalen stadion is opgebouwd uit drie lagen tellen en zal 11.000 zitplaatsen tellen. Momenteel heeft baan 1 slechts 6500 zit- en 820 staanplaatsen.

De nieuwbouw van baan 1 is pas de eerste fase van een plan dat een blauwdruk voor de 21ste eeuw wordt genoemd, een enkeling heeft het over een van de meest ambitieuze facelifts van de Britse sport. Wanneer die fase is voltooid zal een begin worden gemaakt met de herinrichting van het centre court, dat aan de westzijde zal worden uitgebreid. Het aantal zitplaatsen zal op 13.900 worden gebracht, 800 meer dan er nu zijn. Op de plaats van de huidige baan 1 moet de nieuwe huisvesting verrijzen voor spelers en mediavertegenwoordigers. Dat alles natuurlijk in baksteen en country-style. Om te voorkomen dat de topspelers zich telkens opnieuw door de enorme mensenmassa een weg moeten banen naar de zogenoemde showcourts zullen er tunnels worden aangelegd onder het park.

Ten slotte zal de zuidzijde van het park verder ontwikkeld worden. Daar moet een nieuwe baan twee komen met tijdelijke tribunes op een harde ondergrond. De huidige baan twee zal een "lagere rangorde' krijgen en baan 3 worden genoemd. Wat het psychologische effect daarvan zal zijn op de spelers valt niet te voorspellen. De huidige baan twee heeft de dubieuze reputatie van "graveyard of the champions' door het grote aantal topspelers dat er in het verleden voortijdig werd uitgeschakeld.

Andere, meer spectaculaire veranderingen heeft de All England Lawn Tennis & Croquet Club niet in gedachten. Het idee van een schuifdak, naar het voorbeeld van Flinders Park in Melbourne, is even besproken maar onmiddellijk terzijde geschoven. De regen mag het programma van het Londense toernooi dan vaak ernstig parten spelen, “we zijn wel een toernooi dat op achttien banen wordt gespeeld en niet op één”, zei John Curry, de voorzitter van de All England Club.

Wat de kosten zijn van de hele operatie wil Curry niet prijsgeven. “Wimbledon doet nooit mededelingen over geld.” Het bedrag dat er mee gemoeid is wordt geschat op 250 miljoen gulden. Dat zal in ieder geval niet worden gefinancierd uit de jaarlijkse winst, die altijd ten goede komt aan de Engelse tennisbond voor de ontwikkeling van de sport en die het afgelopen jaar maar liefst 38 miljoen gulden bedroeg. Het geld voor het project moet komen via de uitgifte van obligaties.