De WEU als douane

Het gaat alsnog gebeuren: de West-Europese Unie krijgt een eigen taak waarbij misschien zelfs gewapend moet worden opgetreden. Weliswaar mag er op de Donau bij het afdwingen van het embargo tegen Servië slechts als internationale douane worden geopereerd, maar ten langen leste kan deze oorspronkelijk voor de verdediging van West-Europa bedoelde organisatie dan toch maar de reservebank verlaten waarop zij zoveel jaren vergeefs naar erkenning heeft gehunkerd. Eindelijk heeft het probleem zich aangediend dat het bestaan van de WEU zou rechtvaardigen.

De Unie heeft haar bestaan kunnen rekken met de suggestie dat zij een oplossing biedt voor problemen waar de NAVO, de grote Atlantische zuster, op stukgelopen is. De Amerikanen doen er niet aan mee, dus de Fransen hebben geen bezwaren. Het eventuele operatiegebied is niet omschreven, dus kan er overal worden opgetreden. Voor de Duitsers is dit laatste nog niet voldoende, dus wordt er van een politieel optreden gesproken. Alsof niet ieder Duits uniform in de Balkan historische associaties oproept.

De patrouilleboten onder WEU-vlag kunnen straks inderdaad behulpzaam zijn bij het aantrekken van het cordon rondom dwarsliggend klein-Joegoslavië. Maar of met een dergelijke ad hoc-operatie nu echt het voortbestaan van een aparte Europese organisatie, compleet met Raad van Ministers, permanent secretariaat, stafoverleg, liaison naar EG en NAVO alsmede een ook weer met eigen ambtenaren toegerust parlement wordt gerechtvaardigd, mag worden betwijfeld.

Maar waarom zou het eenvoudig moeten, als het ook ingewikkeld kan?