Schaamte om "banned National'

LONDEN, 5 APRIL. Een nationale schande van epische proporties - zo zien de Britten het mislukken van het belangrijkste paardesportevenement van het jaar, de Grand National, op zaterdag. Wat het traditionele hoogtepunt van het seizoen had moeten worden en de voortzetting van een 145-jarige traditie, slechts onderbroken van 1940-1945, verkeerde in een tragikomedie door verwarring over een valse start.

De steeplechase werd daardoor een onbedoelde afvalwedstrijd, waarin 30 van de 39 jockeys uiteindelijk onderweg begrepen dat de race was afgeblazen, maar waarin negen van hen alleen oog en oor hadden voor de finish. John White op Esha Ness leefde ongeveer twintig seconden in de veronderstelling dat hij, tegen alle prognoses in, de Grand National 1993 had gewonnen. Toen de waarheid tot hem doordrong, barstte hij in tranen uit.

Vandaag beginnen de stewards van de Jockey Club, het hoogste orgaan in de drafsport, hun onderzoek naar de oorzaak van de misère.“The grand farcical”, “The banned National”, “The National disgrace” waren een paar van de koppen waarmee de Britse pers zondagmorgen het gebrek aan organisatie bij de start begroette. De Grand National 1993 gaat de geschiedenis in als de race die nooit gereden werd, want de stewards hebben besloten dat overdoen er niet meer bij is. Sommige bookmakers hebben de organisatoren met gerechtelijke stappen gedreigd: tussen 60 en 75 miljoen pond inleg aan weddenschappen moet worden terugbetaald aan naar schatting 15 miljoen paardenliefhebbers, die traditioneel inzetten op de uitslag. De kantoren van de bookmakers in het hele land gingen vanmorgen extra vroeg open om de verwachte toeloop te kunnen verwerken.

Eigenaren en trainers zijn al even razend als de bookmakers. Naar verluidt vielen er achter de schermen zelfs klappen tussen sommigen van hen en officials van de Jockey Club. De starter, Captain Keith Brown, had zaterdag op Aintree met ere zijn laatste grote race willen zien losgaan. In plaats daarvan moest hij onder politiebegeleiding en nagejouwd door het publiek de baan verlaten. Zo mogelijk nog ongelukkiger is vandaag de man met de vlag, die op enige honderden meters na de start aan de jockeys moest beduiden dat ze waren teruggefloten. Of hij heeft de vlag niet gebruikt, of de vlag bleef om de stok zitten, is de voorlopige veronderstelling. De verwarring werd nog vergroot door het feit dat eerder dierenbeschermers, die protesteren tegen de wreedheid van het parkoers, van de baan verwijderd hadden moeten worden waardoor de start moest worden uitgesteld. Vervolgens waren er moeilijkheden met het startlint, dat maar gedeeltelijk wegviel. Dat veroorzaakte een eerste valse start, waarvan alle rijders zich ogenblikkelijk bewust waren. Toen, 18 minuten na de aangekondigde tijd, de wedstrijd opnieuw van start zou gaan raakte een aantal rijders opnieuw in het lint verward. Captain Brown schoot de race opnieuw af, maar de man met de vlag slaagde er niet in dat aan de jockeys duidelijk te maken. Terwijl trainers en eigenaren de stewards van de Jockey Club ter verantwoording riepen, dan wel in tranen uitbarstten, en 500 miljoen televisiekijkers ongelovig toekeken, renden eerst 30 toen 20 en ten slotte alleen nog 9 paarden over het parkoers, omdat steeds meer rijders doorkregen dat de wanhopig op en neer springende officials langs de baan moesten betekenen dat de race was afgeblazen. De volhardende jockeys zeiden later dat ze de onrust langs de baan hadden toegeschreven aan verdere activiteiten van de dierenbevrijdingsfront-demonstranten.