Kinderen

"Beste Gijs', stond er op de kaart. Ik heet wel geen Gijs maar die fout wordt meer gemaakt. Er zijn erger dingen.

""Beste Gijs, in het vliegtuig hiernaartoe (waarnaartoe? Ik heb de hele kaart afgekeken, maar ik mag een boon zijn als ik kan vinden waar hij heengevlogen is) zat een vader en een moeder voor me. Die woorden betekenen: + kind, zoals je weet. Het kind in kwestie zat in de stoel recht voor me, en gelukkig staan de stoelen in een vliegtuig allemaal dezelfde kant op, dacht ik nog, maar we waren nog geen twee minuten in de lucht of het kind begon "leukig' op de knop te drukken waardoor de achterleuning kan kantelen. Op, neer, op, neer, op, neer. Op zichzelf al ziekmakend maar alla, het zijn kinderen nietwaar, al had ik het, als ouder, hem niet verteld.

Na een half uurtje stoel-wippen ging hij "om de hoek kijken'. Nu weet ik niet of jij die kinderen kent, maar ze gaan net zolang door tot ze je aandacht getrokken hebben. Ik gaf echter geen krimp en las de krant door. Dit irriteerde het baasje. Het om de hoek kijken hield op en hij klom op de zitting en ging staande over de krant heen kijken. Ik trok de krant iets steviger aan en ontnam hem het zicht.

Op dit moment begonnen ze het eten te serveren, dus had ik even rust. Hij en ik wisten dat dit slechts een wapenstilstand was. De strijd zou na het eten nog heviger losbarsten, maar we kregen eerst nog de film. En gelukkig werd het baasje moe. Ik ben er af, dacht ik nog.

Maar je weet hoe dat gaat, de stewardess komt even langs om te vragen "of je nog iets wil drinken'. Vader en moeder wilden dat best. En hij moest. "Nee, je moet iets drinken, Hansje, echt waar. Kijk maar, pappie drinkt ook.'

Zo werd Hansje uit zijn rust gewekt en kwam er aan de mijne ook een eind. Hij ving aan met vijf minuten leuning-wippen, daarna langskijken en vervolgens overkijken. Dit verveelde en hij mocht rondstappen, waarbij hij verdacht lang aan mijn stoel kwam staan met zo'n half onwijze blik die door de ouders als intelligent wordt geduid en door omstanders als op de rand van idioot (die ouders verstaan die kinderen ook altijd als ze wartaal uitslaan. Zo'n ding zegt dan bijvoorbeeld wahwahwoo en dan roept moeder: Oh, hij wil z'n rammelaar, snotdoekje, videospelletje, vul zelf maar in - maar daar hebben we het nu niet over).

Ik voorzag maar één oplossing met Hansje en dat was een ander kind. Andere kinderen zijn het beste wapen dat we tegen kinderen kunnen inzetten. Ze moeten een jaartje of wat ouder zijn, althans ietsje groter, zodat Hansje de neiging krijgt ze te gaan nadoen.

Let op wat er dan gebeurt. Het grotere kind gaat rennen en klimmen. Dat doet Hansje dan ook. Aan het klimmen wordt al ras een eind gemaakt door Hansjes vader, maar ik wist wat er nu ging komen. Het rondjes rennen. Het grotere kind rent rondjes en Hansje rent er achteraan. Steeds harder, tot de moeder van het oudste kind ingrijpt en het wegneemt uit de strijd. Dat maakt weinig uit zolang Hansje nog in de vaart is. Hij rent steeds doldriester rond, om indruk te maken op het weggenomen kind, en dan in een bocht gaat hij verschrikkelijk onderuit, tegen de leuning van een stoel aan. Daarbij mogen we bidden dat het niet de leuning van onze stoel is, maar die van een ander, want alle ouderen in de buurt kijken je dan aan of jij het gedaan hebt, Hansje incluis. "Die meneer stak ineens z'n leuning uit', zoiets. Maar meestal kan Hansje niet meer praten van de kwaadheid - goed, hij heeft pijn, maar de woede overheerst, en hij maakt dus de bekende huilgieren, waarbij woorden teniet worden gedaan. Normale ouders zeggen in zo'n geval: "Ja, Hansje, zo kan ik je niet verstaan', maar dat is de meesten niet gegeven.

Het werkt allemaal naar behoren: het rennen en de woede hebben Hansje uitgeput en voor het eerst doet hij wat peuters betaamt, hij sukkelt in slaap.

Nu kun je wel zeggen dat we hier met normaal gedrag van doen hebben, maar dan zeg ik nee. Kind en ouders zijn aan elkaar gebakken en hier groeit een op zijn zachts gezegd vervelend kind op, op zijn hardst gezegd een klein misdadigertje, want die moeten er ook zijn, nietwaar. Kom me niet aan met dat er geen misdadigers zijn. Die zijn er heel veel en die beginnen zo. Jammer maar waar.

We kennen de zestiger jaren met de houding van "alles mag'. Nou, van mij niet. Ik was laatst op een eredienst. Er werd iemand begraven, en een aantal kennissen had hun kinderen meegenomen. Van het hierboven geschetste genre. Alles mocht, zo keken de ouders. Dus die kinderen speelden krijgertje door het middenpad, schreeuwden door de afscheidswoorden heen of zetten het gewoon op een krijsen. Afgezien van het feit dat dit gedrag ook in restaurants voorkomt, kon ik me voorstellen dat de ouders tegen hun kinderen zeiden: "Luister jongens, dit is een begrafenis. Dat is een plechtige gelegenheid waar iedereen zich stil houdt in nagedachtenis van de overledene en in piëteit voor de nabestaanden.' (Leg die woorden maar uit, vroeg of laat moeten ze dat toch begrijpen). Wie in Franse restaurants op de zondagslunch komt, ziet daar ook kinderen aan tafel. Ik zeg duidelijk aan tafel, want opstaan is er niet bij. Dat leer je maar.

Die kinderen leren zo heel goed wat de woorden "nu even niet' betekenen, en ze hoeven vervolgens niet naar kampementen om het daar aan te leren nadat ze even al te los zijn geweest met andermans spullen. Het is, wil ik maar zeggen, heel goed voor kinderen als ze 's even iets moeten, zonder verdere uitleg.

Hoop je snel te zien.''

Tot zover de kaart.

Hij was ondertekend: ""Een kindervriend.''