Een romantisch kopje thee met een Deense prins in Ophelia's lied

Voorstelling: Ophelia's lied van Ton Theo Smit door Het Verlangen. Regie: Het Verlangen en Loes Wouterson; decor: Marianne Burgers; spel: Andrea van Beek, Wim Bouwens, Erik van Soelen. Gezien: 31/3 Schouwburg Arnhem. Tournee t/m 1/5.

Stel dat Hamlet nu eens absoluut geen zin heeft zijn dode vader te wreken en in plaats daarvan besluit bij zijn beminde Ophelia te blijven - Ophelia zou in dat geval niet waanzinnig hoeven te worden en een reden om zichzelf te verdrinken had ze dan al helemaal niet. Integendeel: ze zou vast en zeker oud en gelukkig worden met Hamlet.

Fout.

Als Hamlet het bevel van zijn vaders geest aan zijn laars lapt en niet zijn oom vermoordt maar Ophelia het hof maakt, reageert zij als een ongenaakbare sfinx. Zo althans portretteert Ton Theo Smit haar in Ophelia's lied: een tekst die voortborduurt op de relatie tussen Ophelia en de Deense prins in Shakespeares Hamlet en op basis waarvan stichting Het Verlangen uit Arnhem nu een muziektheaterproduktie heeft gemaakt.

Het is moeilijk hoogte te krijgen van deze Ophelia: ze wijst Hamlet weliswaar niet af, maar erg toeschietelijk is ze evenmin. Misschien moet Hamlet eerst bewijzen dat hij inderdaad zo hartstochtelijk verliefd is als hij zegt en kijkt zij zo lang de kat uit de boom, maar als ze uiteindelijk overtuigd lijkt en met Hamlet een romantisch kopje thee drinkt, duikt haar jaloerse broer Laertes op en maakt een eind aan haar leven. Meer dan bij Shakespeare waar Ophelia tenminste haar eigen dood ensceneert, blijkt zij in de versie van Ton Theo Smit op een slachtofferige manier aan haar einde te komen. Dat is vreemd omdat aanvankelijk de indruk wordt gewekt dat zij degene in het gezelschap is die de touwtjes in handen heeft.

Wat Ophelia's lied parten speelt is dat de voorstelling te kort is om een duidelijk beeld van de twee hoofdpersonen te krijgen. Na drie kwartier is alles over en voorbij en vraag je je in verwarring af of Ophelia nu wel of niet met Hamlet in zee gegaan zou zijn als ze niet was vermoord. Als ze bij vlagen een verliefde indruk maakt komt dat vooral door de aria's die zij zo gepassioneerd zingt. Andrea van Beek heeft een prachtige, geschoolde stem en eerlijk gezegd behoren de door haar gezongen scènes tot de hoogtepunten van de voorstelling. Wim Bouwens als Hamlet zingt af en toe een duet met haar terwijl Erik van Soelen, die zowel de rol van Laertes als van Horatio speelt, hen op de piano begeleidt.

Stichting Het Verlangen heeft met behulp van Loes Wouterson een voorstelling geënsceneerd die vaart heeft dank zij het hoge tempo waarin muziek en tekst elkaar afwisselen. Dat tempo lijkt het spel van Wim Bouwens geïnfecteerd te hebben: hij jakkert zijn tekst er zo snel doorheen dat dat de verstaanbaarheid niet altijd ten goede komt. Aan de andere kant spreekt uit die gejaagdheid wel vuur en passie - zijn opwinding contrasteert sterk met de wel erg stoïcijnse opstelling van zijn tegenspeelster.