Een onverwachte verjaardag

Op een dag was de kever plotseling, heel onverwacht, jarig. Het was tegen het eind van de ochtend. De zon scheen en de kever zat in het gras voor zijn deur en keek naar de wilg die over de glinsterende golven van de river hing. Wat raar . . ., dacht hij. Ik ben zo maar jarig . . .

Hij kneep in zichzelf om te voelen of hij echt jarig was. Ik ben het echt, dacht hij. Nou, gefeliciteerd dan maar.

Hij ging zijn huis in en begon haastig taarten te bakken.

Maar toen de taarten af waren en dampend om hem heen stonden en hij iedereen wilde gaan uitnodigen, was hij opeens niet jarig meer.

Wat raar . . ., dacht hij.

De hele middag zat hij alleen thuis, in zijn kamer, met de gordijnen dicht, zijn taarten op te eten. Anders bederven ze, dacht hij.

Toen alles op was voelde hij een golf van teleurstelling over zich heen spoelen dat hij niet jarig was en dus ook niets kreeg. Of nee, dacht hij, het is meer een motregen van teleurstelling. Hij rilde en had het koud. En hij had zoveel taart gegeten dat hij niet goed kon opstaan om tussen zijn gordijnen door te kijken en te zien of het al avond was.

Ik moet toch eens aan iemand vragen hoe dat nou precies zit met verjaardagen, dacht hij.

Maar er kwam niets van en niet lang daarna werd hij opnieuw overvallen door zo'n onverwachte verjaardag die na een paar uur al voorbij was, zodat hij alles alleen moest opeten.

Verbaasd en zwaarmoedig leefde hij verder.