Sorry schat, vanavond niet, ik heb hoofdpijn . . .

Hoe kan het ook anders, What To Do When Hé Has A Headache?, het eerste boek over dit onderwerp komt uit Amerika. Een handleiding voor vrouwen die treurig of vol misprijzen tegen de rug van hun man aankijken, verlangend naar een stevige vrijpartij. De auteur, Janet L. Wolfe, is sekstherapeut en adjunct-directeur van het Institute for Rational-Emotive Therapy in New York.

Voor de vrouw wier man altijd hoofdpijn voorwendt nèt op het moment dat ze in bed stappen, heeft Wolfe 1001 ingewikkelde en minder ingewikkelde tips. Zoals een negen punten tellend scenario, onder de titel "Gourmet Specials'. Opdracht 1: hol naar de dichtstbijzijnde toneelverhuurwinkel en haal "props' in huis en gebruik de attributen om een van te voren overeengekomen fantasie werkelijkheid te laten worden. Opdracht 2: houd eens per maand een exotische sessie, bijvoorbeeld "body painting' met doorzichtige plastic outfits. Opdracht 4: introduceer een "Everything But Intercourse Month' of een "Playing Doctor Month'. Opdracht 6: stop de koelkast vol Health Food, draai New Age-muziek en stel beider orgasme zo lang mogelijk uit.

Voor wie hier hoofdpijn van krijgt geeft Wolfe voorbeelden van een aantal "Ways To Enhance Your Quickies': doe het eens over een stoelleuning of in een weiland. Raak iedere lichaamsopening van je partner aan met neus, mond, tenen, tepels en vingers of doe allebei een blinddoek voor vóórdat je in bed stapt. Fase Vier van het Let's-Get-Physical-in-a-New-Way-Project is een kostbare aangelegenheid: satijnen lakens, veren en aardbeien zijn slechts enkele van de vereiste ingrediënten. Voor wie geld én tijd heeft, is er een Let's-Get-Physical-Contract, dat vier weken in beslag neemt.

Wolfe's How To-boek verscheen vorig jaar zomer in de VS en werd een bestseller. Alle talkshows, van Donahue tot en met Oprah Winfrey, stonden bij haar op de stoep. De zogenaamde backlash in the bedroom sloeg aan. Op de tribunes vlogen de echtelieden elkaar "live' in de haren. De vrouwen krijsten, prikten beschuldigende vingers in de richting van hun partner en verweten hem gebrek aan seksuele interesse. De mannen reageerden beduusd dat ze na een lange werkdag te moe waren en geen puf hadden in "connecting' of dat nou seksueel of emotioneel was, en met of zonder aardbei.

“Er gebeurde precies wat ik in mijn boek behandel”, zegt Wolfe niet zonder trots. Op doorreis naar Engeland om de Britse versie van haar boek te promoten, maakt zij een stop-over in Amsterdam. “In de VS is er sprake van een ware epidemie”, vertelt ze. “Miljoenen vrouwen gaan daar gebukt onder de seksuele desinteresse van hun man.” Die epidemie heeft het Europese continent ook al bereikt, want in een recente seks-enqu^ete van het blad ELLE mag het voor eenderde van de vrouwen in Nederland best ietsje of zelfs veel meer zijn.

Wolfe baseerde haar boek op vijfentwintig jaar ervaring als sekstherapeute en op de onderzoeksgegevens van vijftig collegae, die allen met vergelijkbare informatie kwamen. Voorheen klaagde 60 procent van de mannelijke cliënten dat hun vrouw of vriendin weinig of geen seks wilde. Tegenwoordig klaagt ten minste de helft van de vrouwelijke cliënten over het gebrek aan seksueel animo van hun partner. Een radicale omwenteling waarvan de oorzaak simpel is, meent Wolfe. “Twintig jaar geleden beleefden de meeste vrouwen amper genot of een orgasme, dus wilden ze dat "het' maar zo snel mogelijk voorbij was. Door Masters & Johnson en de seksuele revolutie ging er bij vrouwen een belletje rinkelen hoe zij aan hun gerief konden komen. Zeventig procent heeft daarvoor clitorale stimulatie nodig. En nu denken ze: Mmmm, dat is lekker, daar wil ik meer van. Dit zou het Nirwana voor mannen moeten zijn. Vrouwen die geil zijn, hen bespringen en veel en gevarieerd seks willen. Maar de mannen zijn niet gelukkig, ze doen het in hun broek.”

Vreemd, want in alle onderzoeken van het Nisso (het Nederlands Instituut voor Sociaal Seksuologisch Onderzoek) naar wat Nederlandse mannen graag zouden willen, staat de vrouw die het initiatief neemt bovenaan.

Wolfe mompelt "bullshit' en zegt: “Dat is een sprookje. Wekelijks hollen mannen in paniek mijn spreekuur binnen en roepen: "Ik wil dat mijn vrouw seksueel actief is, maar zij moet de eerste zet wèl aan mij laten.' Op het moment dat hij zin heeft, moet zij er bovenop springen. Hij wil tijd, plaats en het soort activiteit bepalen. En wanneer zij zegt: "Oh, wrijf een beetje meer hier, een beetje harder daar', is zijn reactie: "Jezus, ze gedraagt zich als een voetbalcoach. Hier is niets romantisch meer aan.' Alsof het wham bam thank you ma'am voor ons zo romantisch was!”

Volgens de auteur is het ook een kwestie van verkeerde timing. “Wanneer de man na een lange werkdag thuiskomt, wil hij lekker op de bank een pilsje drinken en naar football kijken. Voor werkende vrouwen is seks juist een manier om te relaxen. Maar dan denkt die man: "Oh nee, daar ben ik te moe voor. Dat duurt zo lang, dan valt mijn hand eraf of mijn tong.' Voor hem is het een stressfactor erbij.

“Een excuus dat mannen vaak gebruiken is: "zij windt mij niet meer op.' Dan is de chemistry zogenaamd weg. Maar het is een sprookje dat een man altijd opgewonden moet zijn om seks te hebben. De opwinding kan naderhand komen. Bovendien is het een belachelijke eis dat een vrouw haar man altijd onmiddellijk zou moeten opwinden.”

Is het niet ook een teken van emancipatie?

“Absoluut! Mannen zijn bang om te falen, ze zijn neurotisch en ze zijn lui en dat tonen ze nu openlijk. Maar in plaats van een poging te wagen op het terrein waar hij niet in uitblinkt, zoals clitorale stimulatie, trekt hij zich helemaal terug. En dat is ongelooflijk stom, want als hij zijn vrouw een kwartiertje per dag geeft wat zij wil, of dat nu affectie of een orgasme is, zou hij zichzelf uren middernachtelijk gejammer en zware gesprekken besparen. Vroeger onthielden vrouwen seks uit wraak, nu doen mannen precies hetzelfde. Omdat haar evenhoge of hogere inkomen hem niet lekker zit, of omdat hij vindt dat hij toch al teveel moet doen in het huishouden of met de kinderen; en dan ook nog eens tegemoetkomen aan haar verlangens in bed...?! Maar vrouwen die zich afgewezen voelen gaan vaak zeuren, en zeuren is geen afrodisiacum. Dan krijg je het bekende deuntje: "Zie je wel, je vindt me niet opwindend meer. Ik ben zeker te dik geworden. Of zijn het mijn spataderen? Je hebt vast een ander, zeg het maar eerlijk', and that turns him off. Uit wanhoop gaan ze op een 1000-calorieëndieet, doen fanatiek aan Calanetics of kopen hele lingeriezaken op, maar niets helpt.” Op de vraag wat dan wel helpt, grinnikt Wolfe: “ . . A good blow job, maar dat moest ik uit mijn boek schrappen.”

Ter illustratie van hoe een vrouw het niet moet aanpakken, schuift Wolfe haar stoel naar achteren, slaat de benen over elkaar en brandt los: “Wat is er toch met jou aan de hand? Op kantoor vinden ze me de grootste seksbom die er rondloopt. Daar moet ik de mannen van mijn lijf houden. en jij, jij steekt nooit een vinger naar me uit. Door jou voel ik me lelijk en onaantrekkelijk. Je houdt niet meer van me.” Dan laat ze haar verwijtende toon varen, kijkt me begripvol aan en met een stem die vibreert van warmte, zegt ze: “Ik begrijp dat je moe bent als je thuiskomt, darling, en dat je liever de krant leest dan met mij te connecten, maar voor mij is dit een probleem. Je hoeft me niet onmiddellijk een uur te strelen of te neuken, maar ik mis het contact dat we vroeger hadden. En ik wil graag begrijpen waardoor je geblokkeerd bent geraakt.”

En dan maar hopen dat-ie toehapt zeker.

“Het blijft moeilijk”, geeft Wolfe toe. “Seks is zo'n kwetsbaar onderwerp, al benader je het probleem rationeel en empathisch, veel mannen luisteren met hun dick. Een vrouw die seksueel verhongert, heeft drie mogelijkheden: lijden, hem verlaten of hem trainen. Wanneer haar huwelijk een goede basis heeft, maar zij seksueel niet krijgt wat ze nodig heeft, kan ze een substituut overwegen. Een vibrator nemen, of een minnaar”, lacht ze. “Dat is hoofdstuk 10 uit mijn boek "How To Be Happy Though Horny'.

Het goede nieuws is dat vrouwen tegenwoordig openlijk geïnteresseerd zijn in seks en zich in bed verantwoordelijker gedragen, meent Wolfe. “Vroeger moesten mannen raden naar wat hun vrouw lekker vond, nu vertelt ze dat zelf. Dat is een enorme bevrijding. Als die kerels zich niet zo bedreigd zouden voelen, zouden ze nu de beste seks van hun leven kunnen hebben.”

Staan vrouwen te trappelen, laten de mannen het kopje hangen. Is er nog hoop?

“Ja, hoor”, zegt Wolfe enthousiast. “Wanneer mannen en vrouwen hun hangups in de vuilnisbak gooien, niet meer meedoen aan de Orgasme Olympics. En mijn boek kopen.”