In de greep van een Italiaanse piccolo

Blame it on the Bellboy. Regie: Mark Herman. Met: Dudley Moore, Bryan Brown, Penelope Wilton, Patsy Kensit. Uitgebracht op huurvideo door Benevista Home Entertainment.

Eén piccolo, zo'n baardloos jongmens in een rood apepakje en onder een mal scheef petje, kan vergaand ingrijpen in het leven van de hotelgast, zeker als hij maar dienst doet in een luxueus hotel waar niet alleen toeristen komen maar ook zakenlieden. Tenminste, daar ging Mark Herman, schrijver en regisseur van de op en top Engelse klucht Blame it on the Bellboy, van uit. Het verhaal dat hij bedacht is volslagen onzinnig, maar aanstekelijk genoeg voor wie gevoelig is voor het merkwaardige mengsel van platte grap met subtiel gegnuif, waar Engelse filmers en vooral theatermakers zo goed mee uit de voeten kunnen. Onmisbaar was daarbij de hulp van de acteur Dudley Moore die van zulke verhalen meestal wel wat weet te maken, ook als het gaat om iets met het gewicht van piepschuim en suikerspin.

Centrum van de film is een duur Venetiaans hotel. De piccolo is een aardige knaap, leergierig ook. Zo gaat hij prat op zijn beheersing van de Engelse taal. Die is inderdaad ruim voldoende wat betreft de woordenschat, maar aan de uitspraak schort nog het een en ander. Een kleinigheid is bijvoorbeeld die moeilijke "h' aan het begin van een woord, want in het Italiaans wordt die niet uitgesproken. En zo krijgt een hotelgast die Horton heet, de post van meneer Orton, terwijl - zoiets gebeurt snel met die moeizame gelijkklinkende klanken - de Australische meneer Lawton een brief openscheurt die voor meneer Horton bedoeld is.

Omdat het hier een overspelige huisvader op een georganiseerde "blind date-vakantie' betreft naast een miezerige huizenkoper met beschikking over een grote bankrekening en een huurmoordenaar in dienst van de mafia, leidt een en ander tot een uitzinnige verwisseling van identiteiten. Iedereen krijgt te kampen met een verkeerde gesprekspartner, waarop indrukwekkend surreële conversaties volgen tussen mensen die vasthoudend langs elkaar heen blijven praten. Langzaam ontstaat er twijfel en gaan ze zich aanpassen aan de situatie, met steeds grotesker effect. Vooral de huurmoordenaar (Bryan Brown) die het niet over zijn hart kan verkrijgen om het grauwe veertigjarige meisje af te maken ( de "blind date' van de stoute huisvader) is even roerend als absurd, zeker wanneer zij inziet wie en wat hij is en de tering naar de nering zet: ze stelt al de misdaadervaring die ze opdeed als gretig lezeres van Mickey Spillane-boekjes tot zijn beschikking en gaat hem helpen om zijn klus alsnog juist uit te voeren.

Wanneer het de betrokkenen begint te dagen dat er iets niet klopt, is het te laat. Proberen ze weer zichzelf te worden dan doen ze het verkeerd, zodat vervolgens meneer Horton niet langer voor meneer Orton wordt aangezien maar voor meneer Lawton, en zo verder. Niets zal ooit nog zijn zoals het was in hun levens.

Blame it on the Bellboy maakt dankbaar gebruik van wat de steegjes en bruggetjes van Venetië te bieden hebben aan een komische thriller en regisseur Herman wikkelt vaardig zijn verhaal af. Verder stelt de film niets voor. Dat is de bedoeling ook niet. Hermans doel is om in hoog tempo te amuseren en spanning te wekken door zo dicht mogelijk te scheren langs de afgrond van niet langer te accepteren waanzin. En dat lukt meestal.