EDOUARD BALLADUR; Uitvinder van de cohabitation

PARIJS, 30 MAART. Edouard Balladur (63) is volgens zijn eigen "understatement' een van de jongste politici van Frankrijk. Tot zeven jaar geleden was de nieuwe premier bij het grote publiek in Frankrijk onbekend. In 1986 werd Balladur voor het eerst in een Parijs' kiesdictrict als afgevaardigde (namens de gaullistische RPR) in de Nationale Vergadering gekozen. Direct daarop werd hij minister van financiën in de regering-Chirac die van 1986 tot 1988 met president François Mitterrand "cohabiteerde' - het enigszins vreemde woord is van Balladur, die in 1983 als eerste in een artikel in Le Monde voorzag dat een linkse president wel eens met een rechtse regering zou moeten "samenleven'.

Edouard Balladur is van Turks-Armeense afkomst. Zijn welgestelde ouders verlieten met hun zes kinderen in de jaren dertig Izmir toen deze stad buiten Turkije nog Smyrna heette. Edouard groeide op in Marseille en legde, als zoveel prominente Franse politici, de grondslag voor zijn carrière met een studie aan de fameuze École Nationale d 'Administration (ENA) in Parijs. Hij begon zijn ambtelijke carrière bij de Raad van State en was vervolgens tien jaar lid van het kabinet van president Georges Pompidou, wiens weduwe de nieuwe premier gisteravond in een tv-journaal als een gedegen werker prees.

In 1973 en 1974 was hij secretaris-generaal van het Elysée. Nadat Giscard d'Estaing Pompidou was opgevolgd als president sloeg Balladur, een praktiserend rooms-katholiek, het aanbod af om ambassadeur bij het Vaticaan te worden. Hij vervulde hoge functies bij de grote Franse industriële groep CGE (met Alcatel en Alsthom als bekende dochters). Sinds 1988 hield hij kantoor aan de boulevard Saint-Germain des Prés, niet ver van het Matignon, de ambstwoning van de Franse premier.

Balladur, vader van vier kinderen, is een typische representant van de grande bourgeoisie in de Franse hoofdstad. Hij is altijd onberispelijk gekleed in driedelige pakken snit Saville Row en beweerd wordt dat hij ook nooit het vest uittrekt, ook thuis niet. In het satirische weekblad Le Canard Enchainé heet Balladur "Sa Suffisance', hetgeen vrij vertaald neerkomt op "Zijne Eigenwijsheid' en dat niet in de eerste plaats omdat hij zich tijdens verkiezingscampagnes uitsluitend per privé-vliegtuig verplaatst, wacht tot ondergeschikten de deur van zijn auto openen en dichtdoen en zijn champagne gekoeld met ijsblokjes drinkt.

Balladur is onverstoorbaar als een mandarijn en zeer gesteld op protocol. Hij wenste aangesproken te worden als "mijnheer de minister van staat' sinds hij die hoge titel had als minister van financiën. In de "kantine' van zijn ministerie, dat destijds nog in een vleugel van het Louvre aan de Rue de Rivoli was gevestigd, mochten andere ministers en staatssecretarissen alleen eten na tevoren toestemming te hebben gevraagd. Voor secretaris-generaal Alain Juppé van de RPR was dat aanleiding om er nooit meer te komen.

Als geboren conservatief stond Balladur nooit op goede voet met de "baronnen' van het ouderwetse gaullisme ondanks een dertig jaar durende vriendschap met Jacques Chirac. Balladur heeft uitdrukkelijk verklaard dat hij geen aspiraties heeft om president te worden - wat volgens hem een voorwaarde is om de cohabitatie soepel te laten verlopen. Hij geldt als een overtuigd Europeaan en voorstander van het beleid van de "harde franc' als opmaat naar de Europese Monetaire Unie, zoals voorzien in het Verdrag van Maastricht.