CL veegt zijn straatje schoon

PARIJS, 30 MAART. “Voor alle verliezen zijn voorzieningen getroffen. We hebben de kadavers opgeruimd. Nu we dit achter de rug hebben kunnen we de toekomst met vertrouwen tegemoet zien.” Schijnbaar onbewogen en met gevoel voor understatement presenteerde president-directeur Jean-Yves Haberer gisteren in Parijs de jaarcijfers van zijn bank Crédit Lyonnais. Wat de bankier aan uiterlijke emoties ontbeerde, werd ruimschoots goedgemaakt door de cijfers: Crédit Lyonnais moest gisteren voor het eerst sinds bijna twintig jaar een omvangrijk verlies incasseren.

Over de oorzaken van het miljardendebâcle liet de banktop gisteren weinig misverstanden bestaan. Afgezien van de algehele conjuncturele malaise en problemen op de markt voor onroerend goed was het vooral te wijten aan de kredietverlening van de Rotterdamse dochter Credit Lyonnais Bank Nederland (CLBN) aan het Italiaanse duo Florio Fiorini en Giancarlo Parretti. “Een trieste geschiedenis”, zo typeerde Haberer de ellende die uit het noorden was over komen waaien.

De financiering van Italianen - vorig jaar door de voorzitter van de raad van commissarissen van CLBN mr. A.P.J.M.M. van der Stee nog afgedaan als een “opgeblazen zaak” - maakte een voorziening noodzakelijk die nog lang zal nagalmen in de monumentale hallen van het Parijse hoofdkantoor. Maar daarmee is het leed dan ook geleden, zo hield de bankier zijn gehoor voor. De verliezen zijn nu afgedekt en de verantwoordelijken hebben inmiddels het veld geruimd.

Dat laatste wordt in financiële en politieke kringen in de Franse hoofdstad evenwel sterk betwijfeld. Er moet ernstig rekening mee worden gehouden dat de door de socialisten benoemde Haberer gisteren voor het laatst de jaarcijfers presenteerde. De verpletterende nederlaag van de regering brengt nieuwe aandeelhouders aan het bewind die minder geneigd zullen zijn de verliezen te accepteren.

De presentatie van de Italiaanse miljardenstrop als een affaire die zich buiten medeweten van Parijs voltrok, kan dan ook op weinig clementie rekenen. “Onzin natuurlijk”, meende gistermiddag het Franse parlementslid François d'Aubert van achter zijn bureau in het gebouw van de Assemblée Nationale. Hij wijst er op dat zowel Haberer als andere bestuursleden uit de Franse banktop de afgelopen jaren deel uitmaakten van raad van commissarissen van CLBN. “Wat deden ze dan eigenlijk als ze voor een vergadering in Nederland waren? Zaten ze soms in het museum of in de koffieshop?”, aldus het parlementslid.

De afgevaardigde van de zegevierende liberale UDF waarschuwde de afgelopen jaren bij herhaling voor kredietverlening aan de Italianen. D'Aubert vermoedt achter de hele gang van zaken op zijn minst een omvangrijke witwasoperatie schuilgaat. Zijn verzoeken om de kwestie bij Crédit Lyonnais en de Nederlandse dochter aan een grondig parlementair onderzoek te onderwerpen stuitten bij voortduring af op veto's van de regerende socialisten.

Nu de rollen omgedraaid zijn hoopt D'Aubert alsnog op een grondig onderzoek, gevolgd door een minstens zo grondige schoonmaak in de banktop. “Niet alleen omdat de staat voor deze kosten opdraait”, meent D'Aubert. “Doordat de resultaten zo slecht zijn is het voor kleine en middelgrote bedrijven zeer moeilijk geworden om nog kredieten bij Crédit Lyonnais los te krijgen.”

De schade strekt evenwel verder. Voormalig CLBN-klant Florio Fiorini is opgepakt wegens malversaties en zucht reeds een half jaar in een Geneefse cel. Zwitserse onderzoeksrechters hebben al aangekondigd dat ook de rol van de huisbankier bij het faillissement van Fiorini's Zwitserse Sasea Holding aan een nauwgezet onderzoek zal worden onderworpen. En hun Italiaanse collega's zien in Fiorini een van de kroongetuigen in de omvangrijke omkoopschandalen die politiek Italië teisteren.

Afgezien van de publicitaire schade die de bank hiermee oploopt, is het de vraag of met het nemen van de verliezen alle financiële stroppen achter de rug zijn. Ook gisteren hield Crédit Lyonnais zorgvuldig de onduidelijkheid in stand wat zij precies heeft moeten afschrijven op de Amerikaanse filmstudio MGM. Met een jaarlijks verlies van honderden miljoenen dollars blijft de studio een financiële molensteen voor de Franse bank. Wil Crédit Lyonnais met enig succes privatiseren - een optie die in kringen van de nieuwe regeringspartijen hoge ogen gooit - dan lijkt het afstoten van de filmstudio onvermijdelijk.